Wirtualna Szuflada tag:dobrowol.org,2012:/blog/1 2012-01-30T20:55:22Z Więcej konkurencji, mniej przywilejów Movable Type 3.2ysb5-20051201 Ekonomia Sztuki - 4 tag:dobrowol.org,2012:/blog//1.451 2012-01-30T18:04:26Z 2012-01-30T20:55:22Z dobrowol Jak przez wieki zarabiali kompozytorzy? I co to nam mówi o ACTA?

Postęp technologiczny decyduje o tym kim jest twórca i jak zarabia. Zmiana technologii tworzy nowe formy zarabiania na twórczości i spycha w niebyt lub wąską niszę poprzednio funkcjonujące sposoby zarobkowania. Każda większa zmiana technologii sztuki pociąga za sobą zmianę prawa regulującego zarobkowanie na sztuce.  ACTA o którą jest taka awantura to nic innego jak próba przedłużenia życia starych modeli zarabiania na twórczości przed duże koncerny wydawnicze i fonograficzne w obliczu zmiany technologicznej, która wykreuje nowe sposoby zarabiania na twórczości.
 

]]> Weźmy za przykład kompozytorów.  Przed epoką nowożytną kompozytor najczęściej był służącym na dworze pana świeckiego lub kościelnego - był człowiekiem niewolnym, który bez zgody swego pana nie mógł opuścić jego dworu, a nawet sprzedać kopii nut lub odtwarzać muzyki skomponowanej przez siebie gdzie indziej. Kompozytor i jego kompozycje były własnością pana. Gdy sam decydował się zmieniać pana często chyłkiem uciekał pod protekcję nowego, mając nadzieję, że po drodze nie dopadną go pachołkowie wysłania przez pana by odzyskać zbiega. Jeszcze do XVIII wieku kompozytor zazwyczaj chodził w liberii swojego Pana, a do jego pałacu wchodził schodami kuchennymi. A gdy zbyt natarczywie domagał się zapłaty rachunków, to bywał tymi schodami spuszczany uzyskawszy przedtem za zapłatę kilka kopniaków lokaja swojego pana.

Postęp gospodarczy z wolna zmieniał organizację produkcji muzyki. We włoskich miastach gdzie najszybciej pojawiła się klasa kupiecka zdolna kupować sztukę kompozytorzy zaczęli relatywnie wcześniej dawać publiczne biletowane koncerty w lokalnych salach koncertowych. Zarabiali na sprzedaży ręcznie pisanych nut do organizatorów koncertów lub na organizowaniu koncertu lub ich serii.  Zdarzały się przy tym intrygi i kradzieże: kopiści ręcznie rozpisujący zapis koncertu na nuty dla poszczególnych członków orkiestry potajemnie robili dodatkowe kopie, które sprzedawali wykonawcom w innych miastach. Ale ze względu na trud kopiowania (a cwany kompozytor zazwyczaj nie dawał jednemu kopiście całego koncertu lecz dzielił go między kilku) oraz prawo, które w niektórych miejscach pozwalało pozwać za publiczne odtwarzanie muzyki bez pozwolenia autora „spiratowane” koncerty stanowiły margines działalności artystycznej.

Wraz z rozwojem kapitalizmu w reszcie Europy wytworzyła się burżuazja, która do swoich rozrywek chciała muzyki. Zmienił się też sposób zarobkowania kompozytorów już nie żyli z wiktu, opierunku i okazjonalnej wpłaty od wielmoży na którego dworze prowadzili kapelę, czy też jak później z organizowania koncertów, prowadzenia kapel i dawania lekcji, a zaczęli żyć ze sprzedaży prawa do nut.

Nuty to skomplikowany zapis, gdzie mała różnica w pozycji nuty na pięciolinii wypacza treść utworu. Dlatego przez wieki nuty kopiowali ręcznie specjaliści tego fachu. Dopiero lepsza technologia druku w XIX wieku pozwoliła na masową skalę drukować nuty.  Kompozytorzy bardzo szybko zaczęli sprzedawać prawa do druku nut, a potem w prawie stanowionym pojawiło się prawo autorskie do nut.

Rosnące w liczbę mieszczaństwo potrzebowało coraz więcej zapisów nut, najlepiej do prostych utworów możliwych do odtworzenie w jedną lub kilka osób. Pod siła tego popytu zmieniała się muzyka. Powstawało relatywnie więcej prostych sonat a relatywnie mniej symfonii na wielkie orkiestry.

Gdyby Chopin, urodził się później, gdy była lepsza technika druku nut zamiast zarobkować dawaniem lekcji muzyki oraz dawaniem publicznych koncertów (i okazjonalnymi darami od kochanek) zarabiał by zapewne sprzedażą prawa do druku nut swoich utworów.

Ale model zarobkowania kompozytorów oparty o sprzedaż prawa do druku nut nie trwał długo. Pojawienie się mechanicznego odtwarzania muzyki najpierw w postaci gramofonu Edisona a potem płaskiej płyty zabiło jeden model zarabiania na muzyce i zaraz stworzyło nowe. Spadła ilość koncertów granych na żywo, spadła sprzedaż wszelkich „pianin” bo muzyki nie słuchano już w postaci córki grającej na pianinie.  Muzyka od tego nie zginęła a zarabianie na muzyce również miało się w najlepsze. Choć zmieniła się trochę hierarchia zarobkowania na muzyce.  Kompozytorzy stali się trochę mniej ważni, a na znaczeniu zyskali wokaliści i muzycy, których wykonania utrwalano na płytach i sprzedawano na masową skalę.

Każda istotna zmiana technologii, która zmieniała sposób zarabiania na sztuce dawała impuls do tworzenia nowego prawa. Przy okazji awantury o ACTA jesteśmy świadkami próby utrwalanie porządku prawnego rodem z epoki analogowej (książka, płyta i kaseta).  Próby w dłuższym okresie skazanej na porażkę, gdyż mamy już technologię cyfrowa (kopia jest tak dobra jak oryginał, a koszt kopiowania bliski zeru).  Jeśli chcemy wykorzystać pełny potencjał nowej technologii to potrzebujemy zmiany funkcjonowania branż twórczych.  Celem ACTY jest to opóźnić.  Firmy związane z obecnym wcieleniem branż druku i audio-wideo wiedzą, że znikną tak jak zniknęli powszechni niegdyś organizatorzy cotygodniowych publicznych koncertów z XIX wieku oraz producenci gramofonów. Ale chcą pożyć i pozarabiać jak najdłużej.  Konserwują system prawny, by opóźnić nieuchronną zmianę zarabiania z twórczości. Działania te mają miejsce od dziesięcioleci lat wraz z rozwojem i zwiększeniem siły politycznej firm żyjących z twórczości. Na przykład kiedyś w XIX wieku prawo autorskie dawało zazwyczaj ochronę na dwadzieścia parę lat od opublikowania książki, dziś w większości świata daje ochronę na siedemdziesiąt lat od śmierci autora. W związku z upowszednieniem cyfrowego rozpowszechniania zapisów audio i wideo próby konserwowania starych modeli zarabiania na twórczości nasilają się w ostatnich latach. Skazane są na przegraną, ale nie całkowitą i nie od razu. Na razie nowe modele zarabiania na twórczości zyskują nie tylko na zwolennikach wśród małolatów, ale na sile politycznej (myśl Youtube czy Google).

Stary model oparty o silnych pośredników w postaci dużych wydawców czy firm fonograficznych zniknie. Sieć dystrybucji jest dziś tworzona w internecie przez firmy telekomunikacyjne, portale oraz samych użytkowników.


Inne wpisy z cyklu ekonomia sztuki:

Dlaczego jest tak mało nowej muzyki klasycznej - 13 lipca 2010 - Komponowanie współczesnej muzyki klasycznej, oraz współczesnych oper jest zajęciem tak niszowym, że prawie niestniejącym. Jest po prostu nieopłacalne. A nieopłacalne jest  ponieważ rośnie koszt pracy muzyków i aktorów, oraz żywi kompozytorzy nie wytrzymują konkurencji dawno już zmurszałych kompozytorów.


Finansować konsumpcję czy artystów - 22 kwietnia 2010 - Brytyjski Instytut Adama Smitha proponuje, by finansować konsumpcję sztuki, zamiast finansować artystów.

Ekonomia sztuki - 15 kwietnia 2010 - O tym dlaczego głodujących i biedujących artystów zawsze będzie wielu, ale zmarli z głodu się nie zdarzają, oraz o tym dlaczego prawdziwy artysta wybierze uznanie kolegów po fachu oraz koneserów nad dostarczanie rozrywki masom, ale prawdziwe pieniądze zarobi zaspokając gusty masowe.

Jak zostałem przestępcą internetowym - 1 stycznia 2009 -  Świat w którym firmy pakietowały fajne i takie sobie piosenk na kompakcie i sprzedawały całość za wysokie ceny kończy się.  Muzykę będziemy kupować na piosenki, których chcemy słuchać po rozsądnych cenach nie wychodząc z własnego domu.  Skończy się wciskanie nam całych płyty po zdierskich cenach. Amerykanie już tam są.  U nas na razie musisz łamać prawo jeśli chcesz nie wychodząc z domu nabyć jedną piosenkę. Nie wiem dlaczego nasze państwo w imieniu koncernów muzycznych egzekwuje prawo autorskie, a nie wymaga by polski konsument miał dostęp do takich samych usług jak konsument amerykański...?

 

]]> Obywatel Pieczarka - 4 tag:dobrowol.org,2012:/blog//1.450 2012-01-18T10:01:05Z 2012-01-22T20:36:44Z dobrowol Anonimizajca wyroków sądowych to bzdura

W Stanach i Europie internetowy dostęp do orzeczeń sądów pozwala poznać treść wyroków oraz ich strony. Władze w Polsce w rzekomej trosce o obywateli wymyśliły anonimizację wyroków sądowych, czyli pozbawienie wyroku jakichkolwiek cech pozwalających określić strony sprawy. Usuwane są imiona i nazwiska stron ale często również takie informacje jak miejscowość w której działa pozwany/pozywający urząd czy nawet w niektórych przypadkach miejscowość w której orzeka sąd wydający dany wyrok. 
 
]]> Jawność postepowań sądowych istnieje, by obywatele mogli wyrobić swoje własne zdanie o tym czy w danej sprawie sprawiedliwości stało się zadość oraz czy wymiar sprawiedliwości jest sprawiedliwy. Ochrona prywatności nie stanowi uzasadnienia do mnożenia tajemnic. Wyroki nie tylko sądów amerykańskich ale europejskiego trybunału w Strasburgu podają imiona i nazwiska stron oraz często wrażliwe informacje takie jak narodowość stron, które jednak są isotne w danej sprawie.

Internetowy dostęp do całej treści orzeczeń ułatwi obywatelom rzeczywisty nadzór wymiaru sprawiedliwości. Jest to ważny cel społeczny, któremu nie mogą stać na przeszkodzie poczucie wstydu osób skazanych. Pijany kierowca może chcieć utrzymać wiedzę o swym zachowaniu w ścianach sali sądowej i w tajemnicy przed sąsiadami. Ale interes ogółu w zrozumieniu jak pijani kierowcy są traktowani przez wymiar sprawiedliwości i możliwość potwierdzenia, że obowiązujące prawo jest sprawiedliwie wymierzane są ważniejsze od poczucia wstydu osób łamiących prawo.

Podobnie jest z poczuciem wstydu osób pokrzywdzonych jeśli mamy wiedzieć czy wpływowi przestępcy nie są traktowani ulgowo potrzebujemy wiedzieć jak wyglądają sprawy w sądach. W wyjątkowo drastycznych czy wstydliwych sprawach sędzia może wykluczyć jawność rozprawy. Ta gwarancja wystarczy dla ochrony godności pokrzywdzonych.

Jawność musi stać się normą gdyż stanowi ważną gwarancję sprawiedliwości. Bo jawność pozwala obywatelom zrozumieć jak działają sędziowie, jakimi przesłankami kierują się w orzekaniu.  Jak inaczej mamy poznać czy w sprawach wpływowych i ustosunkowanych osób sędziowie przypadkiem nie skręcają wyroków jeśli nie możemy porównać wyroków w podobnych sprawach dla normalnego człowieka i kogoś z koneksjami. U nas władza i sędziowie nie chcą byśmy mieli tę możliwość i tłumaczą się ochroną naszej prywatności. Nie wiem czy czynią to z głupoty, z chęci ukrycia swych niecnych uczynków, czy po prostu z przyzwyczajenia władzy i elit do działania w ukryciu przed obywatelami.

Ale sorry sędziowie, profesorowie i cała zgrajo, która gardłujesz za chowaniem należnych nam informacji: sądy są miejscem gdzie reputacja i uczynki obywateli są publicznie analizowane. Wstyd i obawa utraty reputacji nie mogą stanowić podstawy do utajnienia wyników wymierzania sprawiedliwości. Potrzebny jest wyższy standard, tym standardem jest realna groźba dla życia, zdrowia, lub bezpieczeństwa materialnego obywateli.

Dlatego zwiększając przejrzystość sądów należy równocześnie pamiętać o ochronie prywatności. Ale tylko prywatności rozumianej jak zabezpieczanie życia, zdrowia, lub bezpieczeństwa materialnego obywateli, a nie mglistego i pojemnego totemu polityczno-prawnego typu anonimizacja wyroków sądowych.  Wszelkie dane osobowe, które nie są potrzebne do zrozumienia działania wymiaru sprawiedliwości a mogą być wykorzystane ze szkodą dla życia,  zdrowia, lub bezpieczeństwa materialnego obywateli należy wykreślić z publikowanych w internecie orzeczeń. Instrukcja regulująca publikację orzeczeń w internecie powinna zawierać krótki i zamknięty katalog takich informacji jak:
(i) NIP (4 ostatnie cyfyr),
(ii) PESEL (2 pierwsze cyfyr),
(iii) numery kont bankowych (4 ostatnie cyfyr),
(iv) kart kredytowych (4 ostatnie cyfyr),
(v) pełna data urodzenia (tylko rok),
(vi) imiona rodziców oraz panieńskie nazwisko matki (tylko inicjały),
(vii) adresy zamieszkania, pracy, oraz inne adresy pod którymi strona przebywa (tylko miescowość i województwo),
(viii) numery rejestracyjne pojazdów mechanicznych (ostatnie dwie cyfry lub litery),
(ix) numery telefoniczne (ostatnie dwie cyfry),
(x) adres e-mailowe (nie publikować),
(xi) elektronicznie utrwalono podpisy (nie publikować),
(xii) informacje o jednostkach chorobowych (nie publikować).
które nie będą w pełni publikowane w internecie z powodu zagrożenia dla życia, zdrowia, lub własności (n.p. kradzieży toższamości). Tylko takie informacje mogą być przed nami chowane z automatu, utajnienie czegokolwiek innego wymagać powinno zamknięcia rozprawy przed publicznością. Bo co do zasady wszystko co się dzieje na sali sądowej jest sprawą publiczną.
 

Inne wpisy z cyklu „Mam prawo wiedzieć”:

Lex rocki - 18 września 2011 - O tym jak senator Marek rocki późną nocą chyłkiem niczym złodziej zabrał nam dostęp do informacji publicznej.

Mamy prawo wiedzieć - 17 lipca 2011 - Przydent Komorowski schował przed nami ekspertyzy na podstawie, których podejmuje decyzje o podpisaniu ustawy.

Czy jesteś pieczarką - 30 maja 2009 -  ...no wiesz trzymany w ciemności i karmiony gównem.

Zostałem pieniaczem - 1 czerwca 2007 -  Dzięki pomocy przyjaciół złożyłem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) odmawiającą mi dostępu do protokołu z posiedzenia KRRiT na którym dyskutowano o wniosku do Komisji Europejskiej o uznanie ustawy abonamentowej za sprzeczną z prawem.

Publiczne wysłuchanie: podsumowanie zamiast stenogramu – 28 października 2006 – słów kilka o ulepszeniu publicznego wysłuchanie w Polsce  

Publiczne wysłuchanie – 19 sierpnia 2006 –  słów kilka o wprowadzeniu publicznego wysłuchania w Polsce

Krótka strona opisujące kulisy wprowadzenia publicznego wysłuchania w Polsce.  
]]> Nasz Drogi Długu 26 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.449 2011-12-30T08:06:20Z 2011-12-30T08:58:51Z dobrowol Sukcesy Rostowskiego...

Gdy Rostowski zaczynał ministrowanie oficjalny dług publiczny  na obywatela wynosił poniżej 14 tys. złotych. Dziś wynosi około 21 tys. złotych:

]]>

Źródło:  Ministerstwo Finansów

 

Gdy Rostowski zaczynał ministrowanie to różnica w oprocentowaniu polskich długoterminowych papierów rządowych w stosunku do uważanych za bezpieczne niemieckich długoterminowych papierów rządowych wynosiła poniżej 2%.  Dziś ta różnica urosła do 4%:



Źródło: Eurostat

Za ministrowania Rostowskiego udział inwestorów zagranicznych wśród nabywców rządowych papierów wartościowych został podwojony:

Źródło:  Ministerstwo Finansów
Jeśli Rostowski jest takim dobrym ministrem to dlaczego dług rośnie, Polska jest uważana za coraz bardziej ryzykownego kredytobiorcę a finansowanie wydatków polskiego państwa jest coraz bardziej uzależnione od tego jak postrzegają nas zagraniczni inwestorzy?!  Jeszcze rok lub dwa takich sukcesów i zacznie być wesoło…


p.s. by uzupełnić  komplet osiągnięć Rostowskiego, przypominam, że ogłosił on w sierpniu że Grecja jest uratowana - wtedy rentowność greckich obligacji była o 10 pkt. procentowych niższa niż obecnie:


Źródło: Bloomberg

 

Inne wpisy z cyklu Nasz Drogi Długu:

Rośnie świadomość długu publicznego -- 26 września 2011  -- Przynajmniej tak twierdzi Google Trends.

Na kryzys zadłużenia szykujemy się wzrostem zadłużenia -- 22 sierpnia 2011 - W ostatnich trzech latach nasze przygotowania do kryzysu zadłużenia polegały na tym, że dług publiczny, banków, firm oraz gospodarstw domowych wzrósł o ponad 25% PKB.

Minister finansów uważa, że Polska ma niski oficjalny dług publiczny - 27 kwietnia 2011 -  Jacek Rostowski jest już dużym chłopcem i powinien wiedzieć, że ciężar długu to iloczyn wysokości długu oraz oprocentowania. A tu niestety mamy problem. Z długiem poniżej średniej europejskiej płacimy oprocentowanie na poziomie krajów ogarniętych kryzysem.

Doroczny list do Naszeg Drogiego Długu publicznego - 8 kwietnia 2011 -  Rośnie i coraz więcej kosztuje.

Samorządowcy też potrafią chować dług  - 4 kwietnia 2010 - W obliczu narzucanych przez państwo ograniczeń zadłużenia robiły to samo co minister finansów, czyli chowały swój dług.

Pomóż dziennikarzom zrozumieć świat - 16 grudnia 2010 - Nie ma żadnej decyzji Komisji Europejskiej, która odsuwa zagrożenie przekroczenia progu 55% przez dług publiczny -- według metodologi Eurostatu nasz dług publiczny już przekroczył ten próg.

OFE - 28 listopada 2010 -  Wprowadzenie OFE skutkuje corocznym ujawnianie części ukrytego zadłużenia publicznego. Wypłaty do OFE zwiększają wydatki budżetu. Tym samym zwiększają deficyt budżetowy i oficjalne zadłużenie. Nie zmienia to co prawda zadlużenia Polski, tylko je ujawnia, ale tworzy też problem dla polityków.

Dług, który nie jest długiem - 24 listopada 2010 -  Rządzący kombinują jak uniknąć przekroczenia konstytucyjnych poziomów zadłużenia. Nie, nie myślą o rzeczywistym cięciu wydatków i podnoszeniu podatków.  Wolą kuglować definicjami długu.

Oko w oko ze spiralą zadłużenia - 6 września 2010 - Jeśli państwa G-7 nie zmniejszą wydatków i nie zwiększą podatków to ich oficjalny dług publiczny wzrośnie z  77% PKB w 2007 do 441% w 2050

Jedz, pij i popuszczaj pasa - 26 sierpnia 2010 -  Dobre reformy nie muszą boleć. Wystarczy, że znieczulimy sie przajadając przyszłość. Jesteśmy narodem średnio zamożnym. I takim pozostaniemy. Bo mamy zbyt dużą skłonność do konsumowania.

Ci oszuści Grecy! - 28 kwietnia 2010 - My też całkiem sprawnie oszukujemy przy liczeniu długu publicznego Polski.

Doroczny list do Naszego Drogiego Długu publicznego - 20 kwietnia 2010

Zachód jest bankrutem, nam się może uda - 13 kwietnia 2010 - Nasz dług też rośnie. Ale wynika to ze zwyczajnej rozrzutności, a nie z konieczności ratowania banków.

Prawdziwy dług publizny USA wynosi ponad 400% PKB - 11 marca -  ... to znaczy co najmniej 400%!

Od dawno wiadomo, że państwa fałszują statystykę długu publicznego - 1 marca 2010 - Grecy fałszują dane statystyczne! Jakie to straszne! Jak mogli?! Po pierwsze nie tylko Grecy, lecz wiele innych państw Europy. Po drugie dawno o tym wiadomo.

Nasz Drogi Długu 10 -  22 lutego 2010 - Jeśłi już nawet Bank of International Settlements pisze, że gospodarka państw rozwiniętych stoi na kruchym fundamencie nadmiernego i rosnącego długu, oraz systemu finansowego stworzonego do wywoływania coraz większych kryzysów to jest naprawdę niewesoło.

Wcześniej czy później wysokie i rośnące zadłużenie jest niebezpieczne - 18 stycznia 2010 - Zadłużający się kraj może przez wiele lat komfortowo żyć na kredyt. Jednak jeśli dług rośnie, a możliwości spłaty tego długu kurzczą się to przychodzi dzień, gdy koszt spłaty długu dla kraju, któremu już i tak brakuje pieniędzy nagle gwałtownie rośnie. W takiej sytuacji obecnie jest Grecja.

Suma długu oficjalnego i ukrytego dla 26 krajów -  11 stycznia 2010

Ukryty dług emerytalny Polski na tle innych krajów  - 7 stycznia 2010 - Szacunek ukrytego długu emrytalnego dla około 50 krajów.

Jak definiować dług  - 19 listopada 2009 - Media informują, że zbliżamy się powoli do ustawowych (50% i 55%) i konstytucyjnych (60%) ograniczeń długu publicznego do PKB. Nawet sensowni ludzie zaczynają teraz kombinować jak zmienić definicję długu, byśmy tych granic nie przekroczyli. Takie manipulowanie przy definicji długu będzie równie skuteczne jak tłuczenie termometru na wieść o chorobie.

Licznik Długu - 15 października 2009 - Jak dobrze pójdzie to w przyszłym roku w realu w okolicach Sejmu zawiśnie licznik długu, który  odliczał będzie narastanie naszego długu.

Minister Rostowski wybrał się jumać - 9 września 2009 - Obecny minister finansów przeniósł kasę z Funduszu Rezerwy Demograficznej, który miał stanowić rezerwę na wypłaty emerytur, gdy społeczeństwo się zestarzeje na wypłatę emerytur w bieżącym roku. JEDNAK POTEM SIĘ WYCOFAŁ Z TEGO POMYSŁU

Polska liderem konsumpcji - 20 lipca 2009 - Choć my Polacy jesteśmy na dorobku, to wśród narodów świata jesteśmy jednym z liderów konsumpcji. Konsumpcja jako procent PKB jest w Polsce ponadprzeciętnie wysoka.

Żyć na kredyt, czy oszczędzać? - 24 maja 2009 - Życie na kredyt to transfer konsumpcji z przyszłości w teraźniejszość.  Trochę dziś kosztem jutra zawsze można wydać ale w rozsądnych rozmiarach zwłaszcza jeżeli inwestujemy. Czy nasze obecne życie na kredyt jest rozsądne osądź sam.

Nasz Drogi Długu Publiczny!  - 28 kwietnia 2009  - Mija kolejny rok demokracji i rynku. I wszytko jedno czy ministrem finansów jest Balcerowicz czy Kołodko, czy rządzi SLD, czy PO jak co roku, jest Cię Nasz Drogi Długu Publiczny coraz więcej.

Czy Polska zbankrutuje? - 7 stycznia 2009 - Według oficjalnej statystyki polski dług publiczny w relacji do PKB wynosi około 45%.  Jednak naprawdę dług publiczny Polski sięga powyżej 200% PKB.

 

]]> Wolność maszerowania dla wszystkich - 3 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.448 2011-11-15T08:09:41Z 2011-11-15T10:00:20Z dobrowol Gronkiewicz z Komorowskim do wymiany a nie ustawa

Ustawa o zgromadzeniach z 1990 roku jest bardzo dobrą ustawą i nie wymagach żadnych zmian. Zmiany wymagają natomiast rządzący, którzy nie potrafią stosować prawa bo boją się wziąść polityczną odpowiedzialność za swoje decyzje. Psują prawo bo nie potrafią stosować prawa. Propozycje Gronkiewicz i Komorowskiego to klasyką psucia prawa – zmiany ustawowe ogłosili jeszcze w dniu marszu podczas którego doszło do awantur.
 
]]> Ustawa o zgromadzeniach napisana została krótko i rozsądnie jest tam wszystko co potrzebne do regulowania zgromadzeń, wieców i marszów i nic więcej. I w tym ból polityków, bo nie ma tam żadnych urzędniczo-prawniczych wykrętów, wygibasów i komplikacji za którymi lubią się chować przed odpowiedzialnością miłościwie nam panujący. Hanna Gronkiewicz Waltz kłamała, że złe prawo zmusiło ją do rejestracji w tym samym miejscu 20 różnych zgromadzeń.

W ustawie wyraźnie stoi, że gmina nie pozwala na demonstrację, gdy może „zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach”:

Art. 2. Wolność zgromadzania się podlega ograniczeniom przewidzianym jedynie przez ustawy, niezbędnym do ochrony bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego oraz ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo praw i wolności innych osób, a także ochrony Pomników Zagłady w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady

Art. 8. Organ gminy zakazuje zgromadzenia publicznego, jeżeli:
1) jego cel lub odbycie sprzeciwiają się niniejszej ustawie lub naruszają przepisy ustaw karnych,
2) odbycie zgromadzenia może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach.

Jak dużo wyobraźni trzeba by zrozumieć, że rejestrowanie 20(!) zgromadzeń z wrogich sobie grup w tym samym miejscu i czasie doprowadzi do eskalacji emocji a może i przemocy?

Problem w tym, że prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz bała się powiedzieć lewicowym organizacjom: nie macie żadnego prawo do blokowania cudzych demonstracji. Pozwolę wam zarejestrować wasze demonstracje, ale na drugim końcu Warszawy. Jeśli się wam to nie podoba to idźcie do sądu.

A teraz PO chroni Gronkiewicz-Waltz przed zarzutami o niekompetencję ogłaszając konieczność zmiany ustawy. Już w dzień zamieszek Gronkiewicz-Waltz wysłała do Komorowskiego propozycje zmiany ustawy oraz zapowiedziała, że z polecenia prezydenta Komorowskiego urzędnicy będą pracowali nad projektem cały weekend. Szkoda, że w takim tempie nie potrafią pracować nad rosnącym długiem publicznym lub wyciekaniem naszych pieniędzy na przywileje emerytalne dla różnych grup.

A tych wszystkich, którzy mówią że zakaz maskowania twarzy na demonstracji jest pożyteczny pytam, a czy demonstrant pro-life lub pro-choice gdy ma za pracodawcę ateistę lub katolika ma obowiązek demonstrować przeciw/za skrobankom z odsłonietą twarzą? A gdy mieszkańcy jakiejś dzielnicy będą chcieli zaprotestować przeciw przemocy lokalnych bandziorów i niekompetencji wymiaru sprawiedliwości też mają chodzi z otwartą twarzą? Tak owszem byłoby dobrze, gdyby zawsze można było demonstrować z otwartą twarzą. Ale nie każdy zamaskowany cżłowiek to bandyta. Rolą policji jest łapać osoby łamiące prawo, a nie osoby zamaskowane.
 
 
Inne wpisy o wolności maszerowania:
 
 
Istotą blokady jest przemoc - 13 listopada 2011 - Istotą blokady jest przemoc. Fizycznie pozbawiasz innych możliwości maszerowania. Jeśli zablokowani zechcą skorzystać ze swego prawa maszerowania to muszą usunąć blokujacych. Sami muszą sięgnąć po przemoc, co w obliczu monopolu państwa na przemoc naraża ich na represje państwa.

Wolność maszerowania. Dla wszystkich. – 11 listopada 2010 - Liberał zawsze wspiera wolność wszystkich, gdyż uważa, że jego wolność jest bezpieczna, gdy żyje pośród wolnych ludzi. Wspiera wolność nawet tych z którymi się nie zgadza. Dziś liberałowie znowu czują się wyjątkowi choć troszkę osamotnieni. Na ulicę wyjdą zamordyści lewicowi i prawicowi, którzy na wzajem blokują sobie marsze.
]]> Wolność maszerowania dla wszystkich - 2 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.447 2011-11-13T17:22:10Z 2011-11-13T19:07:06Z dobrowol Istotą blokady jest przemoc.

By stworzyć dynamiczną i fajną Polskę potrzebujemy wspólnotowości  w której dobrze się będzie czuł każdy z nas – bez względu kim jest. Potrzebujemy nowego modelu uczestniczenia we wspólnocie, który zastąpi XIX wieczny bogojczyźniany patriotyzm białych Polaków katolików. Ale blokowanie cudzych marszy oddala nas od nowoczesnej otwartej na inność wspólnoty.

 

]]> Każdy kto sam chce maszerować nie może blokować cudzych marszy. Prawo do maszerowania odebrać może tylko sąd w granicach na które się zgodziliśmy lub policja w obliczu realnego, poważnego i bezpośredniego zagrożenia dla porządku.

Uprawiane w Gazecie Wyborczej i na lewicy odczłowieczanie Polaków przywiązanych do przestarzałych formy patriotyzmu, nazywanie ich faszystami, zachęcanie do blokowaniu ich marszu służy tylko eskalacji emocji i przybliża do przemocy.

Nie trzeba długo myśleć, by wiedzieć że stawanie na drodze wielotysięcznej grupy ludzi prowadzi do eskalacji emocji a może i do przemocy. No chyba, że pragnie się tej przemocy.

Cale szczęście Seweryn Blumsztajn z Gazety Wyborczej już nie zachęca do chodzenia na blokady legalnych marszów z kamieniem w kieszeni. I całe szczęscie, że organizatorzy marszu pilnują by nie pojawiały się rasistowskie hasła. Niestety niedobre emocje i konfrontacja stały się współczesną treścią 11 listopada.

Nie przez przypadek zresztą. Istotą blokady jest przemoc. Fizycznie pozbawiasz innych możliwości maszerowania. Jeśli zablokowani zechcą skorzystać ze swego prawa maszerowania to muszą usunąć blokujacych. Sami muszą sięgnąć po przemoc, co w obliczu monopolu państwa na przemoc naraża ich na represje państwa.

Dziś współczuje organiztorom marszu, że ich prawo maszerowania zostało naruszone. Choć tak naprawdę jedni są warci drugich. Zamiast rozmawiać o tym jakiej chcemy wspólnoty gdzie wszyscy się zmieścimy obie strony sięgają po obelgi: faszyści! zboczeńcy! A potem po pałki i kamienie.

Najbardziej współczuje jednak sobie i innym Polakom ceniącym wolność. Zamiast żyć i pozwolić życ innym oraz dyskutowac jak stworzyć Polskę w której żyjemy i pozwalamy żyć innym stajemy się świadkami agresji dwóch skrajności z tego samego mentalnego świata. Prawica chce blokować marsze gejów, a lewica marsze bogojczyźnianych.

Skutek jest taki, że władze stolicy, które z niezrozumiałych powodów (bo prawo wcale ich do tego nie zmusza) zarejestrowały w tym samym miejscu przeciwstawne wobec siebie demonstracje jeszcze 11 listopada wysłały do prezydenta propozycje ograniczenia wolności maszerowanie nas wszystkich:

„Przesyłka z kompletem dokumentów i opinii prawnych, które dotąd zgromadził stołeczny ratusz, już wieczorem pojechała do Kancelarii Prezydenta. - Z polecenia pana prezydenta urzędnicy Kancelarii będą pracowali nad projektem cały weekend. Jest więc wielce prawdopodobne, że już w poniedziałek projekt z prezydencką pieczęcią trafi na Wiejską - twierdzi Gronkiewicz-Waltz.”


Inne wpisy o wolności maszerowania:

Wolność maszerowania. Dla wszystkich. – 11 listopada 2010 - Liberał zawsze wspiera wolność wszystkich, gdyż uważa, że jego wolność jest bezpieczna, gdy żyje pośród wolnych ludzi. Wspiera wolność nawet tych z którymi się nie zgadza. Dziś liberałowie znowu czują się wyjątkowi choć troszkę osamotnieni. Na ulicę wyjdą zamordyści lewicowi i prawicowi, którzy na wzajem blokują sobie marsze.



]]> Kryzys to dopiero będzie - 20 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.446 2011-11-01T19:19:59Z 2011-11-01T20:39:15Z dobrowol Wbrew zapewnieniom Rostowskiego Grecji nie uratowano

Tydzień po uratowaniu Grecji ten kraj znowu jest w centrum uwagi. Tylko dlatego, że Grecji nie uratowano. Bowiem nawet według oficjalnych prognoz po dekadzie reform zadłużenie Grecji zmniejszone zostanie do 120% PKB – czyli tyle ile wywołało obecny kryzys. 

]]> Negocjacje pomiędzy poważnymi stronami mają to do siebie, że zazwyczaj doprowadzane są do momentu gdy ostatnia cieńka nić dobrej woli łącząca obie strony trzeszczy. Europa właśnie dochodzi do takiego punktu z Grecją.

Grekom dano ratunek, który ich nie uratuje. W zamian kazano zgodzić się na 10+ lat wyrzeczeń podczas których standard życia spadnie o ok 1/3 (bo tyle potrzeba by Grecja była kosztowo konkurencyjna z Europą północną), a państwo będzie współrządzone przez urzędników z UE egzekwujących postanowienia pakietu „ratunkowego”.
 
Premiera Grecji Papandreou dociska nie tylko UE, ale również rodzima opozycja, która krytykując rząd tworzy nierealistyczne oczkiwania wśród obywateli. Kilkanaście tygodni temu zapowiedzią referendum w/s pozostania lub opuszczenia strefy Euro Papandreou sprawdził blef opozycji, która krytykując rząd domagała się m.in wyjścia ze strefy Euro.
 
Tym razem Papandreou ogłaszając wolę przeprowadzenia referendum w/s pakietu pomocy UE i restrukturyzacji greckiej gospodarki jednym ruchem zaszantażował opozycję oraz zakreślił granicę ustępstw wobec UE. Jeśli opozycja odrzuci referendum to autorytet opozycji do krytykowania rządu osłabnie. Jeśli jednak referendum zostanie przeprowadzone a Papandreou wygra to wzrośnie autorytet władzy Papandreou. Tak czy inaczej  zostanie wyznaczona granica ustępstw dla Brukseli – chececie więcej ustępstw to szykujcie się na więcej referendów.
 
Gdyby natomiast Papandreou przegrał referendum lub upadł rząd to opozycja będzie musiała sobie radzić z bałaganem i gniewem ludu po przejęciu władzy i nieuchronnym wdrożeniu oszczędności. Będzie to bardzo niewygodne dla dzisiejszej opozycji. Oraz będzie bardzo niewygodne dla UE bo w takim wypadku Grecja ogłosi jednostroną upadłość i sama zadecyduje jak dużo lub jak mało swych zobowiązań spłacić.
 
W środę (2 XI) parlament grecki zaczyna trzydniowe obrady podczas których ma być głosowane wotum zaufania do rządu oraz dyskutowane reforendum. Tego referendum nie będzie, grecka konstytucja wymaga większości 3/5 głosów do uchwalenia referendum a dziś wieczorem jak donoszą greckie agencje Papandreu ma już tylko większość jednego głosu. Po za tym jedyne referendum jakie było w Grecji miało miejsce w latach 70ych po odzyskaniu niedpodległości, gdy zdecydowano o wygnaniu rodzin królewskiej. Nie wiem więc czy ńic porozumienie pomiędzy Grecją a UE utrzyma się czy trzaśnie – nie wiem czy upadłość ta będzie uzgodniona czy będzie konfrontacyjna. Ale wiem, że z każdym dniem się zbliża.

Dziwnie więc jestem spokojny, że tak jak piszę drugi rok  Grecja ogłosi niewyłacalność bądź w 2011 bądź w 2012. Utrzymuje mnie w tym przekonaniu nie tylko dynamicznie rosnący dług Grecji (sięga coś pod 160% PKB!), ale również wyciąganie pieniędzy z greckich banków przez Greków. Poniżej widzisz wykres ilustrujący rozjazd pomiędzy depozytami które finansują greckie banki, a kredytami na których banki powinny zarabiać (w bezpiecznie prowadzonym systemie bankowym depozyty i kredyty powinny być mniej więcej równe):

Źródło: Bank Centralny Grecji

Jeszcze lepiej ten rozjazd ilustruje różnica pomiędzy depozytami, a kredytami (dane które widzisz poniżej sięgają sierpnia, ale z doniesień prasowych wynika, że we wrześniu i październiku rozjazd ten tylko się pogłebił):

Źródło: Bank Centralny Grecji

W rezultacie już od 2009 roku greckie banki i greckie państwo są na kroplówce pieniędzy z Europejskiego Banku Centralnego oraz z Greckiego Banku Centralnego (który również jest finansowany przez EBC):

Źródło: Bank Centralny Grecji

 
p.s. tytyułowe słowa Rostowskiego z lipca br to: "Uważam, że problem grecki jako taki jest już rozwiązany i zrobiono kilka bardzo ważnych kroków w kierunku rozwiązania szerszego problemu strefy euro" a jeśli nie możecie uwierzyć dziennikarzom, którzy podają te słowa to tu macie Rostowskiego w radiu gdy je wypowiada.
 
Jeśli Rostowski tak samo dobrze rozumie sytuację Polski jak rozumiał sytuację Grecji to nic tylko szykować dużą piwnicę na zapasy i inwestować w działkę do uprawy ziemniaków i kapusty. Chyba, że wolicie pocieszać się jak prezes NBP Belka, który po salonowemu obraża się, że straszenie Polski obniżką ratingu "jest nie na miejscu".
 
Sorry, nie na miejscu to jest pierdnięcie w salonie. A ministrowi finansów i prezesowi NBP płacimy by dobrze dbali o nasz byt gospodarczy. A mi się widzi, że nasi włodarze gospodarczy tak odjechali od rzeczywistości, że gdzieś pomiędzy 2013 a 2016 będziemy na gwałt ciąć wydatki i podwyższać podatki... :-(

 

Inne wpisy w cyklu "Kryzys to dopiero będzie":

Kryzys w UE nabrzmiewa ku rozwiązaniu - 8 sierpnia 2011 - To co widzimy teraz to jeszcze nie kryzys.  Jednak już widać konkretne mechanizmy nabrzmienia i wybuchu obecnego kryzysu w U

Ameryka jakoś sobie radzi - 23 maja 2011 - Ameryka  od której w 2007 zaczął się obecny kryzys finansowy powoli wydaje się wychodzić z kłopotów. Robi to dzięki dotacjom od sektora gospodarstw domowych do sektora finansowego. Jest to bolesne, niesprawiedliwe, skuteczne i ryzykowne.

Jak postrzegają Polskę inwestorzy zagraniczni?  - 25 luty 2011 -  Dane z wycen CDS ilustrują, że inwestorzy postrzegają nas jako relatywnie bezpieczny kraj. Czy to oznacza, że stać nas na podwójne becikowe, podwyżki dla nauczycieli, dodatkowe urzędnicze etaty dla znajomych,  wzrost przedwyborczych wydatków, oraz trzeci z kolei rok rekordowych deficytów budżetowych? Czy też, że mamy ostatnią chwilę by stać się gospodarnymi?

A teraz Irlandia... - 23 stycznia 2011 - Irlandia poczyniała kolejny krok do niewypłacalności. Próba zwolnienia kilku ministrow skończyła się ogłoszeniem wyborów. A na razie podobnie jak u Greków trwa panika bankowa, depozytariusze wyciągają swoje pieniądze z Irlandzkich banków.

Bracia Grecy coraz bliżej przepaści... - 5 stycznia 2010 - Wieszczenie kryzysu jest tak modne, że spowszedniało. Aż kusi by szukać  pozytwów.  Niestety  na razie Grecy pomimo całkiem poważnych prób reform, kroczek po kroczku są coraz  bliżej niewypłacalności.

Irlandia nie spłaci długu - 2 grudnia 2010 -  UE problem nadmiernego zadłużenia Irlandii planuje rozwiązać za pomocą dodatkowego długu.  Dług Irlandi jest tak duży, że nie jest możliwy do spłacenia. Na skutek planów UE dług publiczny Irlandi ma się zwiększyć do 150% PKB! Irlandczycy przez najbliższe lata mają corocznie przekazywać właścicielom obligacji  10% swojego dochodu narodowego. Sorry, tak nie będzie.

Banki irlandzkie są niewypłacalne - 18 listopada 2010 - Od kilkunastu miesięcy w finansowaniu irlandzkich banków spadał udział obligacji banków kupowanych przez prywatnych inwestorów, a rósł udział pożyczek z banków centralnych strefy Euro.

Irlandia negocjuje - 16 listopada 2010 - Rząd Irlandii naciska na UE, by ta obniżyła koszty finansowania irlandzkich banków. A UE naciska na Irlandię by wzieła pomoc z UE. Przed nami kilka ciekawych tygodni.

Oficjalnie wszystko pod kontrolą... - 2 listopada 2010 - Państwa UE gorączkowo negocjują jak pokryć koszty niewypłacalności państw strefy Euro. Rozmowy na czasie, bo od kilku tygodni do grona państw Europy Zachodniej, kture płacą za przywilej pożyczania więcej niż Polska dołączyły Portugalia i Irlandia

Zgodnie z zapowiedzią kryzys nadchodzi... - 1 września 2010 - Jak na razie mamy juz spowolniony wzrost i wyższe zadłużenie. Rosnące zadłużenie zwiększa ryzyko niewypłacalności państw. Nie powiem wam które państwo i kiedy. Ale obstawiam, że Grecja będzie niewypłacalna w przeciągu 18-24 miesięcy.

Grek i Polak dwa bratanki. - 23 sierpnia 2010 - Niewypłacalność Grecji to tylko kwestia czasu. Grecy wyciągają pieniądze z greckich banków. Dziurę w bilansach greckich banków na razie zasypuje grecki bank centralny i Unia.

Stymulowanie popytu, kontra uniknięcie niewypłacalności - 2 lipca 2010 - Stymulować, czy oszczędzać? Oszczędza, zwłaszcza, gdy jużjesteśmy zadłużeni.

Grecka lekcja dla Polski - 11 maja 2010 - Brak samoograniczenia konsumpcji w latach 70ych, pogłębienie nierozsądnej polityki gospodarczej na początku lat 80ych, oraz kryzys w 2010 świadczą o tym, że długo można żyć ponad stan za pieniądze innych. Ale powrót do rzeczywistości choć może zająć długo, bo w wypadku Grecji jakieś 40 lat jest nieunikniony. A  gdy już nadejdzie jest bardzo bolesny.

Grecja i tak zbankrutuje  - 3 maja 2010 - Zwiększenie pomocy dla Grecji z 45 miliardów do 100 miliardów Euro nie uratuje Greków. 

Grecja ogłosi niewypłacalność w 2011 lub 2012. -  8 kwietnia 2010 - W tym roku Grecy będą udawać, że obcinają wydatki, podwyższają podatki i likwidują przywileje różnych grup zawodowych i branżowych. A Unia Europejska i Międzynarodowy Fundusz Walutowy będą udawać, że pomagają Grekom.

Banki polskie gotowe na kryzys na 3+  - 1 kwietnia 2010 -  Banki odnotowują największy od pięciu lat poziom należności zagrożonych, które to należności w okresie od 2008 podwoiły się. Kolejne uderzenie w naszą gospodarkę przez wydarzenie zagraniczne będzie dla banków niebezpieczne.

Kryzysy finansowe chodzą stadami.  - 8 lutego 2010 - Grecja jest tylko ostrzeżeniem przed czasami, które nadchodzą. W przeszłości recesja spowodowana masowymi bankructwami instytutcji finansowych doprowadzała zazwyczaj w przeciętnie trzy  lata do ponad przeciętnej ilości bankructw państw.

Nie wiem co będzie w Polsce - 4 stycznia 2010 - Nie wiem co będzie w Polsce. Bo nie wiem jak zostanie ulokowana strata z ostatniego kryzysu. Wiem, natomiast że rządy państw rozwiniętych mają kurczące się możliwości uśmierzania dolegliwości kryzysu przy pomocy dalszego zadłużania się. Coraz więcej przemawia za tym, że sięgną po inflację...

Kryzys to dopiero będzie - 22 października 2009 - Kryzysik minął. A kryzys to dopiero będzie. Rządy państw rozwiniętych uśmierzyły dolegliwość recesji zasypując rynek pieniędzmi. Ale nie rozwiązały źródła problemu, czyli nadmiernej konsumpcji na kredyt  i nieudacznych regulacji systemu bankowego.

Wpisy w cyklu "Lekcje z Krysysiku":

Cisza przed burzą...  - 10 sierpnia 2009 - W naszej gospodarce jest trochę skromniej niż w latach uprzednich, ale obyło się bez wielkiego załamania. Jeśli uda się sztuczne pompowanie konsumpcji na zachodzie to mamy z 2-4 lata ciszy na uporządkowanie naszej gospodarki, oraz prywatnych finansów. 

Obciąć wydatki, podnieść podatki  i spłacać zadłużenie - 29 czerwca 2009 - Zamiast zapowiadanego końca kapitalizmu, mamy koniec tworzonej na kredyt iluzji zamożności welfare state.  Złota era sektora publicznego dobiega końca. Jeśli nie chcemy, by nasz sektor publiczny pociągnął Polskę na dno trzeba obniżać wydatki i podnosić podatki. 

Po pierwsze prewencja  - 4 czerwca 2009 - Skutki recesji należy łagodzić zanim się ona zacznie. Przede wszystkim gromadząc oszczędności publiczne, które można w recesji wydać, by zastąpić spadek wydatków prywatnych.

Trzymał Kozak Tatarzyna, a Tatarzyn za łeb trzyma - 7 maja 2009 - Wciągnięcie banków zachodnich do Polski spowodowało, że stabilność tych banków, a więc i gospodarek z których pochodzą zależy od rozwoju sytuacji w Polsce.  Po opanowaniu kryzysiku będzie delewarowanie - 30 kwietnia 2009 - Kryzys to dopiero będzie.

Polska zeszła ze ścieżki szybkiego rozwoju gospodarczego - 22 kwietnia 2009 

Wpisy w serii "Dekada Niepewności":

Polska - złote ćwierćwiecze?  - 18 czerwca 2009 Jeśli nie spieprzymy naszej szansy to przed Polską ekonomiczne ćwierćwiecze, które będzie najlepsze od kiluset lat. Mamy niezłą pozycję startową by być najbardziej dynamiczną gospodarką Europy.  Jak na warunki europejskie nasza gospodarka jest co prawda średnio mocno przeregulowana, ale za to średnio lekko zadłużona.

USA - likwidacja zadłużenia poprzez niewypłacalność i inflację.  - 15 czerwca 2009 -- Będzie powtórka z lat 70-ych wysoka inflacja i niski wzrost, czyli stagflacja.

Fiskalne możliwości i inflacyjne konsekwencje - 12 maja 2009 -  „Walczenie” z kryzysikiem za pomocą wydawania pieniędzy, których się nie posiada jest najlepszym sposobem na wywołanie kryzysu niewypłacalności państw oraz powrotu wysokiej inflacji znanej z przełomu lat 70-ych i 80-y

Co zrobią Chińczycy z dolarem? - 4 maja 2009 - Wartość dolara zależy od tego jak się zachowają chińczycy. Ameryka nie może na chińczyków za bardzo naciskać, bo ci zdewalują im dolara. Ale Chińczycy skorzystają z tej bronii w ostateczności bo sami bardzo dużo stracą.

Kryzys jako międzynarodowa przepychanka polityczna  - 30 marca 2009 - Każdy kryzys nadmiernego zadłużenia rozwiązuje się dzieląc stratę z niespłaconych długów pomiędzy kredytodawców i kredytobiorców. Jednak nie ma tu prostej matematyki. Siła jednych i drugich wzajemnie na siebie oddziaływuje, by ustalić ile długów się umorzy, ile spłaci i kiedy.

Po kryzysiku dekada niepewności -  12 marca 2009 - Kryzys to dopiero będzie. Czytaj by się dowiedzieć dlaczego.


Inne wpisy w tym temacie:

Kto jest winieni recesji  -- 24 stycznia 2009    


]]> Nasz Drogi Długu 25 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.445 2011-09-26T16:12:55Z 2011-09-26T23:33:08Z dobrowol Świadomość ogółu zmienia się powoli zwłaszcza, gdy dotyczy tak abstrakcyjnych zjawisk jak dług publiczny. Ale czasem dobrze wybrane i użyte narzędzie  skutecznie i szybko zmienia tę świadomość. Rok temu Forum Obywatelskiego Rozwoju w centrum Warszawy postawiło licznik długu. Od tamtego czasu skokowo wzrosła ilość zapytań w google o „dług publiczny”.
 

]]> Poniżej widzisz dwa wykresy uzyskane za pomocą Google Trends. Ten wyższy obrazuje ilość zapytań o hasło „dług publiczny” w internetowej wyszukiwarce Google. Przed wrześniem ubiegłego roku, gdy postawiono licznik długu liość zapytań była nieistotna. We wrześniu ub.r. skoczyła i trzyma się cały czas dość wysoko:

 

Ten niższy wykres obrazuje częstotliwość, z którą hasło „dług publiczny” pojawiło się w Google News stories.

Częstotliwość pytania Googla o jakieś hasło jest miarą niedoskonałą. Ale prawdopodobnie ilustruje rosnącą świadomość wśród Polaków rosnącego długu publicznego. A to pierwszy krok, by coś z nim zrobić... :-)

 

Inne wpisy z cyklu Nasz Drogi Długu:

Na kryzys zadłużenia szykujemy się wzrostem zadłużenia -- 22 sierpnia 2011 - W ostatnich trzech latach nasze przygotowania do kryzysu zadłużenia polegały na tym, że dług publiczny, banków, firm oraz gospodarstw domowych wzrósł o ponad 25% PKB.

Minister finansów uważa, że Polska ma niski oficjalny dług publiczny - 27 kwietnia 2011 -  Jacek Rostowski jest już dużym chłopcem i powinien wiedzieć, że ciężar długu to iloczyn wysokości długu oraz oprocentowania. A tu niestety mamy problem. Z długiem poniżej średniej europejskiej płacimy oprocentowanie na poziomie krajów ogarniętych kryzysem.

Doroczny list do Naszeg Drogiego Długu publicznego - 8 kwietnia 2011 -  Rośnie i coraz więcej kosztuje.

Samorządowcy też potrafią chować dług  - 4 kwietnia 2010 - W obliczu narzucanych przez państwo ograniczeń zadłużenia robiły to samo co minister finansów, czyli chowały swój dług.

Pomóż dziennikarzom zrozumieć świat - 16 grudnia 2010 - Nie ma żadnej decyzji Komisji Europejskiej, która odsuwa zagrożenie przekroczenia progu 55% przez dług publiczny -- według metodologi Eurostatu nasz dług publiczny już przekroczył ten próg.

OFE - 28 listopada 2010 -  Wprowadzenie OFE skutkuje corocznym ujawnianie części ukrytego zadłużenia publicznego. Wypłaty do OFE zwiększają wydatki budżetu. Tym samym zwiększają deficyt budżetowy i oficjalne zadłużenie. Nie zmienia to co prawda zadlużenia Polski, tylko je ujawnia, ale tworzy też problem dla polityków.

Dług, który nie jest długiem - 24 listopada 2010 -  Rządzący kombinują jak uniknąć przekroczenia konstytucyjnych poziomów zadłużenia. Nie, nie myślą o rzeczywistym cięciu wydatków i podnoszeniu podatków.  Wolą kuglować definicjami długu.

Oko w oko ze spiralą zadłużenia - 6 września 2010 - Jeśli państwa G-7 nie zmniejszą wydatków i nie zwiększą podatków to ich oficjalny dług publiczny wzrośnie z  77% PKB w 2007 do 441% w 2050

Jedz, pij i popuszczaj pasa - 26 sierpnia 2010 -  Dobre reformy nie muszą boleć. Wystarczy, że znieczulimy sie przajadając przyszłość. Jesteśmy narodem średnio zamożnym. I takim pozostaniemy. Bo mamy zbyt dużą skłonność do konsumowania.

Ci oszuści Grecy! - 28 kwietnia 2010 - My też całkiem sprawnie oszukujemy przy liczeniu długu publicznego Polski.

Doroczny list do Naszego Drogiego Długu publicznego - 20 kwietnia 2010

Zachód jest bankrutem, nam się może uda - 13 kwietnia 2010 - Nasz dług też rośnie. Ale wynika to ze zwyczajnej rozrzutności, a nie z konieczności ratowania banków.

Prawdziwy dług publizny USA wynosi ponad 400% PKB - 11 marca -  ... to znaczy co najmniej 400%!

Od dawno wiadomo, że państwa fałszują statystykę długu publicznego - 1 marca 2010 - Grecy fałszują dane statystyczne! Jakie to straszne! Jak mogli?! Po pierwsze nie tylko Grecy, lecz wiele innych państw Europy. Po drugie dawno o tym wiadomo.

Nasz Drogi Długu 10 -  22 lutego 2010 - Jeśłi już nawet Bank of International Settlements pisze, że gospodarka państw rozwiniętych stoi na kruchym fundamencie nadmiernego i rosnącego długu, oraz systemu finansowego stworzonego do wywoływania coraz większych kryzysów to jest naprawdę niewesoło.

Wcześniej czy później wysokie i rośnące zadłużenie jest niebezpieczne - 18 stycznia 2010 - Zadłużający się kraj może przez wiele lat komfortowo żyć na kredyt. Jednak jeśli dług rośnie, a możliwości spłaty tego długu kurzczą się to przychodzi dzień, gdy koszt spłaty długu dla kraju, któremu już i tak brakuje pieniędzy nagle gwałtownie rośnie. W takiej sytuacji obecnie jest Grecja.

Suma długu oficjalnego i ukrytego dla 26 krajów -  11 stycznia 2010

Ukryty dług emerytalny Polski na tle innych krajów  - 7 stycznia 2010 - Szacunek ukrytego długu emrytalnego dla około 50 krajów.

Jak definiować dług  - 19 listopada 2009 - Media informują, że zbliżamy się powoli do ustawowych (50% i 55%) i konstytucyjnych (60%) ograniczeń długu publicznego do PKB. Nawet sensowni ludzie zaczynają teraz kombinować jak zmienić definicję długu, byśmy tych granic nie przekroczyli. Takie manipulowanie przy definicji długu będzie równie skuteczne jak tłuczenie termometru na wieść o chorobie.

Licznik Długu - 15 października 2009 - Jak dobrze pójdzie to w przyszłym roku w realu w okolicach Sejmu zawiśnie licznik długu, który  odliczał będzie narastanie naszego długu.

Minister Rostowski wybrał się jumać - 9 września 2009 - Obecny minister finansów przeniósł kasę z Funduszu Rezerwy Demograficznej, który miał stanowić rezerwę na wypłaty emerytur, gdy społeczeństwo się zestarzeje na wypłatę emerytur w bieżącym roku. JEDNAK POTEM SIĘ WYCOFAŁ Z TEGO POMYSŁU

Polska liderem konsumpcji - 20 lipca 2009 - Choć my Polacy jesteśmy na dorobku, to wśród narodów świata jesteśmy jednym z liderów konsumpcji. Konsumpcja jako procent PKB jest w Polsce ponadprzeciętnie wysoka.

Żyć na kredyt, czy oszczędzać? - 24 maja 2009 - Życie na kredyt to transfer konsumpcji z przyszłości w teraźniejszość.  Trochę dziś kosztem jutra zawsze można wydać ale w rozsądnych rozmiarach zwłaszcza jeżeli inwestujemy. Czy nasze obecne życie na kredyt jest rozsądne osądź sam.

Nasz Drogi Długu Publiczny!  - 28 kwietnia 2009  - Mija kolejny rok demokracji i rynku. I wszytko jedno czy ministrem finansów jest Balcerowicz czy Kołodko, czy rządzi SLD, czy PO jak co roku, jest Cię Nasz Drogi Długu Publiczny coraz więcej.

Czy Polska zbankrutuje? - 7 stycznia 2009 - Według oficjalnej statystyki polski dług publiczny w relacji do PKB wynosi około 45%.  Jednak naprawdę dług publiczny Polski sięga powyżej 200% PKB.

 

]]> Obywatel Pieczarka - 3 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.444 2011-09-18T09:47:02Z 2011-09-26T16:18:45Z dobrowol Ostatnim głosowaniem późną nocą tuż przed weekendem Sejm przyjął poprawkę senatora Marka Rockiego zgłoszoną chyłkiem na ostatnim etapie uchwalania ustawy o zmianach w ustawie. Wrzutka Rockiego istotnie ograniczy obywatelom dostęp do informacji publicznej. „Zrobimy więcej” chwalą się w haśle wyborczym... afer chyba, bo teraz trudniej wytropić będzie złodziejstwo i marntrawstwo władz.

]]> Platforma nasze narodowe mniejsze zło zachowuje się jak nocny złodziej. Sejm kilka tygodni temu odrzucił poprawkę ograniczającą dostęp do informacji publicznej. Więc senator Marek Rocki -- wbrew konstytucji, bo konstytucja senatorom pozwala poprawiać a nie zmieniać treść ustawy --  zgłosił chyłkiem, bo tylko do protokołu i na dodatek na ostatnim etapie uchwalania ustawy poza wszelkimi konsultacjami społecznymi zmianę do ustawy o dostępie do informacji publicznej.

No cóż. Dobrze, że mamy od dziesięciu lat ustawę o dostępie do informacji publicznej. Szkoda, że ta ustawa daje obywatelom tak mało siły w starciu z urzędem o informację – bo zawiera liczne zapisy pozwalające urzędnikom odmawiać i odwlekać udostępnienie informacji. A jeszcze bardziej żal, że po nocnym głosowaniu Platforma ponoć Obywatelska jeszcze bardziej utrudniła nam dostęp do informacji o działaniach władzy.

Buta Platformy która klaskała ciesząc się z odebrania nam dostępu do informacji to lekcja dla tych z nas, którzy cenią swą wolność. Bo wolność dostępu do informacji nigdy i nigdzie nie jest dana raz i na zawsze lecz rośnie i kurczy się wraz z poczuciem bezpieczeństwa oraz determinacją obywateli do sprawowania nadzoru nad władzą. W roku 1975 w artykule prasowym podsumowującym dziesięć lat funkcjonowania amerykańskiego Freedom of Information Act John Moss facet, który przekonał Amerykanów do uchwalenia Freedom of Information Act ocenił, iż: „ustawa ta od razu uwolniła dla obywateli wiele informacji. Ale również spowodowała tendencję do tworzenia bardziej wyszukanych form odmawiania dostępu do informacji”.

Władza nigdy i nigdzie nie ustaje w tworzeniu wyrafinowanych powodów dla których, należy ponoć ograniczyć dostęp do informacji. W tych samych USA w roku 1987 administracja Regana domagała się od Kongresu, by  ograniczył dostęp do informacji o NASA gdyż japońscy naukowcy wykorzystują wnioski o dostęp do informacji publicznej, by wykradać tajemnice wachadłowców kosmicznych. Po kilku latach okazało się, że rzekome japońskie zagrożenie była tak naprawdę próbą ukrycia przed dziennikarzami informacji o kulisach wypadku wahadłowca Challenger w roku 1986.

W Polsce jesteśmy w podobnej sytuacji. Uchwalona dziesięc lat temu w 2001 roku ustawa o dostępie do informacji publicznej uczyniła wiele informacji dostępnymi obywatelom, ale również spowodowała tworzenie nowych wybiegów i sztuczek mających pozbawić nas dostępu do informacji publicznej. U nas, gdy urzędnik się uprze to by wydobyć informacje musisz dwa razy przejść ścieżkę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za pierwszym razem skarżąc urzędnika za bezczynność, by zmusić go do działania. Za drugim razem, by udowodnić, że informacja, której żadasz jest informacją publiczną. Trzeba być pozotywnie pierdolniętym, by w takim stanie prawnym domagac się od władzy informacji. Jeśli się uprzesz dwa raz przebić do NSA to choć działasz w interesie publicznym zrobisz to na własny koszt. Nie ma w Polsce żadnej możliwości zwrotu realnych kosztów dla obywatela, który wygrał dostęp do informacji publicznej na drodze sądowej.

A teraz zmiany wprowadzone przez uczciwego i dbającego o dobro wspólne senatora Marka Rockiego znacznie ograniczą i tak wąski dostęp do informacji publicznej.

p.s. nie dajcie się oszukać Rockiemu, on się teraz tłumaczy, że chodziło w tej poprawce o to, by państwo nie musiało udostępniać swoich analiz i ekspertyz przed procesem sądowym lub negocjacjami – facet kłamie, obecny stan prawny w razie potrzeby pozwala nadać takim dokumentom klauzulę tajności co automatycznie wyklucza dostęp do nich na czas obowiązywania klauzuli. Poprawka to klasyczny gniot prawny, zgłoszona w ostatniej chwili, napisana bardzo mgliście i niechlujnie więc trudna do interpretacji – co oznacza tylko dodatkowe kłopoty dla nas w pozyskaniu informacji o nich... :-(
 
p.s. 2 -- w najbliższych wyborach do Senatu kontrkandydatem Marka Rockiego jest Andrzej Celiński, który głosował przeciw odebraniu nam prawa do informacji o poczynaniach władzy oraz głośno w Sejmie orędował przeciw temu ograniczeniu. :-)
 
 

Inne wpisy z cyklu „Mam prawo wiedzieć”:

Mamy prawo wiedzieć - 17 lipca 2011 - Przydent Komorowski schował przed nami ekspertyzy na podstawie, których podejmuje decyzje o podpisaniu ustawy.

Czy jesteś pieczarką - 30 maja 2009 -  ...no wiesz trzymany w ciemności i karmiony gównem.

Zostałem pieniaczem - 1 czerwca 2007 -  Dzięki pomocy przyjaciół złożyłem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) odmawiającą mi dostępu do protokołu z posiedzenia KRRiT na którym dyskutowano o wniosku do Komisji Europejskiej o uznanie ustawy abonamentowej za sprzeczną z prawem.

Publiczne wysłuchanie: podsumowanie zamiast stenogramu – 28 października 2006 – słów kilka o ulepszeniu publicznego wysłuchanie w Polsce  

Publiczne wysłuchanie – 19 sierpnia 2006 –  słów kilka o wprowadzeniu publicznego wysłuchania w Polsce

Krótka strona opisujące kulisy wprowadzenia publicznego wysłuchania w Polsce. 
]]> Nasz Drogi Długu - 24 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.442 2011-08-22T20:19:45Z 2011-08-23T03:55:57Z Na świecie szaleje kryzys zadłużenia. Lecz premier Tusk twierdzi, że Polska jest dobrze przygotowana na kryzys. Kolejne państwa okazują się niewypłacalne. Nam to nie straszne, bo Donald Tusk premieruje od końca 2007. W tym czasie nasze przygotowania do kryzysu zadłużenia... dobrowol Na świecie szaleje kryzys zadłużenia. Lecz premier Tusk twierdzi, że Polska jest dobrze przygotowana na kryzys. Kolejne państwa okazują się niewypłacalne. Nam to nie straszne, bo Donald Tusk premieruje od końca 2007. W tym czasie nasze przygotowania do kryzysu zadłużenia polegały na tym, że dług publiczny, banków, firm oraz gospodarstw domowych wzrósł o ponad 25% PKB:
]]>

Źródło: GUS, NBP, Ministerstwo Finansów
Sam oficjalny dług publiczny za rządów Tuska wzrósł z poniżej 14 tys zł na głowę do ponad 20 tys zł.  A mamy jeszcze dług prywatny, który gdy kryzys nadejzdzie też będzie problemem. Wychodzi na to, że gwałtowny przyrost zadłużenia polskich podmiotów jest oryginalnym polskim sposobem przygotowania się na kryzys zadłużenia.  Podziwiam dobre samopoczucie i nieodpowiedzialność premiera.

Cudów nie ma. Po wyborach Tusk (bo wszystko wskazuje, że to on wygra) podwyższy podatki, obniży wydatki państwa oraz zrobi kolejny skok na pieniądze odkładane przez młodych w OFE na przyszłe emerytury.

Z takimi przywódcami państwo nie zadba o twój dobrobyt. Potrzebujsz zabezpieczyć się sam. Nie kupuj na kredyt nowego samochodu czy mieszkania. Ogranicz wydatki luksusowe. Nie jedż na drogie wakacje. Weź plecak i pojedź pod namiot. Odłóż na czarną godzinę. Oszczędności na poziomie 12-24 miesięcznych wydatków to przyzwoite minimum. Gdy nadejdzie kryzys, będziesz wdzięczny żeś posłuchał.
 
 

Inne wpisy z cyklu Nasz Drogi Długu:

Minister finansów uważa, że Polska ma niski oficjalny dług publiczny - 27 kwietnia 2011 -  Jacek Rostowski jest już dużym chłopcem i powinien wiedzieć, że ciężar długu to iloczyn wysokości długu oraz oprocentowania. A tu niestety mamy problem. Z długiem poniżej średniej europejskiej płacimy oprocentowanie na poziomie krajów ogarniętych kryzysem.

Doroczny list do Naszeg Drogiego Długu publicznego - 8 kwietnia 2011 -  Rośnie i coraz więcej kosztuje.

Samorządowcy też potrafią chować dług  - 4 kwietnia 2010 - W obliczu narzucanych przez państwo ograniczeń zadłużenia robiły to samo co minister finansów, czyli chowały swój dług.

Pomóż dziennikarzom zrozumieć świat - 16 grudnia 2010 - Nie ma żadnej decyzji Komisji Europejskiej, która odsuwa zagrożenie przekroczenia progu 55% przez dług publiczny -- według metodologi Eurostatu nasz dług publiczny już przekroczył ten próg.

OFE - 28 listopada 2010 -  Wprowadzenie OFE skutkuje corocznym ujawnianie części ukrytego zadłużenia publicznego. Wypłaty do OFE zwiększają wydatki budżetu. Tym samym zwiększają deficyt budżetowy i oficjalne zadłużenie. Nie zmienia to co prawda zadlużenia Polski, tylko je ujawnia, ale tworzy też problem dla polityków.

Dług, który nie jest długiem - 24 listopada 2010 -  Rządzący kombinują jak uniknąć przekroczenia konstytucyjnych poziomów zadłużenia. Nie, nie myślą o rzeczywistym cięciu wydatków i podnoszeniu podatków.  Wolą kuglować definicjami długu.

Oko w oko ze spiralą zadłużenia - 6 września 2010 - Jeśli państwa G-7 nie zmniejszą wydatków i nie zwiększą podatków to ich oficjalny dług publiczny wzrośnie z  77% PKB w 2007 do 441% w 2050

Jedz, pij i popuszczaj pasa - 26 sierpnia 2010 -  Dobre reformy nie muszą boleć. Wystarczy, że znieczulimy sie przajadając przyszłość. Jesteśmy narodem średnio zamożnym. I takim pozostaniemy. Bo mamy zbyt dużą skłonność do konsumowania.

Ci oszuści Grecy! - 28 kwietnia 2010 - My też całkiem sprawnie oszukujemy przy liczeniu długu publicznego Polski.

Doroczny list do Naszego Drogiego Długu publicznego - 20 kwietnia 2010

Zachód jest bankrutem, nam się może uda - 13 kwietnia 2010 - Nasz dług też rośnie. Ale wynika to ze zwyczajnej rozrzutności, a nie z konieczności ratowania banków.

Prawdziwy dług publizny USA wynosi ponad 400% PKB - 11 marca -  ... to znaczy co najmniej 400%!

Od dawno wiadomo, że państwa fałszują statystykę długu publicznego - 1 marca 2010 - Grecy fałszują dane statystyczne! Jakie to straszne! Jak mogli?! Po pierwsze nie tylko Grecy, lecz wiele innych państw Europy. Po drugie dawno o tym wiadomo.

Nasz Drogi Długu 10 -  22 lutego 2010 - Jeśłi już nawet Bank of International Settlements pisze, że gospodarka państw rozwiniętych stoi na kruchym fundamencie nadmiernego i rosnącego długu, oraz systemu finansowego stworzonego do wywoływania coraz większych kryzysów to jest naprawdę niewesoło.

Wcześniej czy później wysokie i rośnące zadłużenie jest niebezpieczne - 18 stycznia 2010 - Zadłużający się kraj może przez wiele lat komfortowo żyć na kredyt. Jednak jeśli dług rośnie, a możliwości spłaty tego długu kurzczą się to przychodzi dzień, gdy koszt spłaty długu dla kraju, któremu już i tak brakuje pieniędzy nagle gwałtownie rośnie. W takiej sytuacji obecnie jest Grecja.

Suma długu oficjalnego i ukrytego dla 26 krajów -  11 stycznia 2010

Ukryty dług emerytalny Polski na tle innych krajów  - 7 stycznia 2010 - Szacunek ukrytego długu emrytalnego dla około 50 krajów.

Jak definiować dług  - 19 listopada 2009 - Media informują, że zbliżamy się powoli do ustawowych (50% i 55%) i konstytucyjnych (60%) ograniczeń długu publicznego do PKB. Nawet sensowni ludzie zaczynają teraz kombinować jak zmienić definicję długu, byśmy tych granic nie przekroczyli. Takie manipulowanie przy definicji długu będzie równie skuteczne jak tłuczenie termometru na wieść o chorobie.

Licznik Długu - 15 października 2009 - Jak dobrze pójdzie to w przyszłym roku w realu w okolicach Sejmu zawiśnie licznik długu, który  odliczał będzie narastanie naszego długu.

Minister Rostowski wybrał się jumać - 9 września 2009 - Obecny minister finansów przeniósł kasę z Funduszu Rezerwy Demograficznej, który miał stanowić rezerwę na wypłaty emerytur, gdy społeczeństwo się zestarzeje na wypłatę emerytur w bieżącym roku. JEDNAK POTEM SIĘ WYCOFAŁ Z TEGO POMYSŁU

Polska liderem konsumpcji - 20 lipca 2009 - Choć my Polacy jesteśmy na dorobku, to wśród narodów świata jesteśmy jednym z liderów konsumpcji. Konsumpcja jako procent PKB jest w Polsce ponadprzeciętnie wysoka.

Żyć na kredyt, czy oszczędzać? - 24 maja 2009 - Życie na kredyt to transfer konsumpcji z przyszłości w teraźniejszość.  Trochę dziś kosztem jutra zawsze można wydać ale w rozsądnych rozmiarach zwłaszcza jeżeli inwestujemy. Czy nasze obecne życie na kredyt jest rozsądne osądź sam.

Nasz Drogi Długu Publiczny!  - 28 kwietnia 2009  - Mija kolejny rok demokracji i rynku. I wszytko jedno czy ministrem finansów jest Balcerowicz czy Kołodko, czy rządzi SLD, czy PO jak co roku, jest Cię Nasz Drogi Długu Publiczny coraz więcej.

Czy Polska zbankrutuje? - 7 stycznia 2009 - Według oficjalnej statystyki polski dług publiczny w relacji do PKB wynosi około 45%.  Jednak naprawdę dług publiczny Polski sięga powyżej 200% PKB.


 

]]> Barany na własne życzenie tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.441 2011-08-19T08:47:42Z 2011-08-19T16:07:31Z dobrowol Skapitulowałem  i jakiś czas temu wymieniłem dowód osobisty ze starego (zielona książeczka) na nowy (kawałek plastiku). Przy okazji państwo polskie ukradło mi ponad cztery godziny:

 

]]>

 

Dojazd

Czas w urzędzie

Wniosek o akt urodzenia

30

25

Odbiór aktu urodzenia

30

15

Wizyta u fotografa

20

20

Złożenie wniosku o dowód

30

20

Odbiór wniosku

20

10

RAZEM

130 minut

90 minut


I tak miałem szczęście. Uzyskanie nowego dowodu zajęło mi tylko 220 minut. Bo wymieniłem dowód kilka lat po obowiązkowym terminie. Nie stałem w horendalnych kolejkach z resztą Polaków, którzy przestraszeni wymogiem polskiego prawa grzecznie w stadzie poszli do urzędów w przewidzianym prawem terminie i stali w wielogodzinnych kolejkach.

Po raz kolejny sprawdziło się, iż prawo w Polsce bywa surowe, ale rzadko jest w pełni egzekwowane. Owszem w TV i radio straszyli różni urzędnicy i policjanci co mi się stanie, gdy władza dopadnie mnie ze starym dowodem. Ale w praktyce policjancji zatrzymujący mnie do kontroli okazali się bardzo polscy. Zazwyczaj razem śmieliśmy się z mojej zielonej książeczki. Najsurowszy policjant powiedział: "Panie lepiej Pan prędko to schowaj, bo ja tego widzieć nie mogę". Podobnie w urzędzie gminy gdzie poszedłem uzyskać nowy dowód osobisty. Pani urzednik spytała dlaczego dopiero teraz wymieniam dowód. Razem cieszyliśmy się na odpowiedź: „bo wcześniej nie potrzebowałem”.

Co typowe dla naszego państwa zdjęcie paszportowe identyczne jak to, które mam w paszporcie nie spełniało standardów na zdjęcie do dowodu osobistego. Nie mam pojęcia jaki w tym jest zamysł, pani w urzedzie też nie miała. Ale musiałem udać się do fotografa i dodatkowo wykosztować 20 zł na nowe zdjęcia w formacie odpowiednim do dowodu osobistego.

Teraz już jak reszta poddanych rządu polskiego chodzę z nowym dowodem ważnym tylko na 10 lat. I dziwie się jak radzą sobie te biedaki w Wielkiej Brytani i USA, gdzie nie ma obowiązkowego dowodu osobistego. Jakoś cywilizacja tam się nie zawaliła, chociać nie ma dowodów osobistych. policja łapie przestępców, ponoć nawet sprawniej niż u nas. Ludzie pożyczają i oddają książki w bibliotekach. Banki normalnie ściągają zwrot kredytów.  A po zamieszkach policja łapie łobuzów w kilka dni, a sądy skazują w dzień lub dwa. I wszystko to bez dowodów osobistych...

]]> Platformiane Cuda i Obietnice - 6 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.440 2011-08-16T05:49:22Z 2011-08-16T14:36:02Z dobrowol Według premiera Tuska miarą sukcesu rządu jest, że inwestorzy zagraniczni kupują polskie papiery dłużne w dotychczas niespotykanej ilości.  Szkoda, że premier nie wie, że zwiększony napływ kapitału portfelowego jest sygnałem wyprzedzającym kryzys. Zagraniczny kapitał, który przez kilka kwartałów ponad przeciętnie szybko napływa do kraju uzależnionego od pieniędzy zagranicznych kredytodawców potem wypływa błyskawicznie szybko z byle powodu w tygodnie lub dnie.
 
]]> Premier i jego doradcy sprzedają nam główną porażkę rządu PO jako sukces. Zamiast dziś chwalić się nowymi długami rząd powinien był już 2-3 lata temu ciąć wydatki oraz podwyższać podatki. Niedługo, według mnie w przeciągu 12-36 miesięcy trzeba będzie ratować budżet nagłymi i wysokimi cięciami wydatków oraz podwyżką  podatków.

Na razie rządząca PO rekordowo skutecznie buduje solidne podstawy kryzysu. Od trzech lat rząd pozwala na rekordowe deficyty budżetu, które skutkują rekordowym przyrostem zadłużenia:

 
Źródło: Ministerstwo Finansów

Ten narastający w ekspresowym tempie dług to największa porażka rządów PO, oraz ogromne zagrożenie dla naszego dobrobytu. Bo niestety w jednym premier Tusk ma rację, od kiedy PO dzierży władzę to rośnie udział inwestorów zagranicznych w finansowaniu długu polskiego rządu: 

 
Źródło: Ministerstwo Finansów

To jest czerwona lampka „uwaga pakujesz się kryzys zmień kurs”. I ta lampka świeci coraz jaskrawiej. Prawdopodobnie jest już zbyt późno by uniknąć kryzysu. W przeciągu roku do trzech lat będziesz czytał o tym, że inwestorzy zagraniczni tracą zaufanie do Polski, rośnie koszt pożyczania a rząd podejmuje desperackie cięcia wydatków i podwyżki podatków by ratować sytuację. Tusk (bo wszystko wskazuje że to on będzie nadal rządził) tłumaczył będzie, że to wszystko wina zagranicznego kryzysu i nikt nie mógł przewidzieć jakie zagrożenia z zagranicy spadną na Polską.

Ale tłumaczenia których się spodziweam to wszystko bujda. Od 2007 roku na Zachodzie mamy bezprecedensowy kryzys gospodarczy wynikający z nadmiernego zadłużenia gospodarek. Każdy kto chciał i miał odrobinę wiedzy był w stanie przewidziec co się będzie działo.

W sytuacji podwyższonego ryzyka trzeba było działać wyprzedzająco. Ciąć wydatki i podwyższać podatki – by spowolnić narastanie długu i zmniejszyć uzależnienie od zagranicznych kredytodawców. Zamiast działań mamy propagandę sukcesu jak za Gierka.  Tusk bredzi o stabilnych podstawach do zmierzenia się z kryzysem. Rostowski baja, że problem Grecji już jest rozwiązany oraz, łże że nasz dług jest niski.

Polacy na razie kupują tuskową propagandę. Gorzej z zagranicznymi instytucjami finansowymi (zresztą tak juz jest po raz kolejny). Zagraniczne banki już piszą w swych raportach o Polsce jako kraju podwyższonego ryzyka. Tytułem przykładu poniżej daję dwie ilustracje z raportu Citibank z 21 lipca 2011 roku, na osi Y (tej pionowej) widzisz potrzeby zewnętrznego finansowania poszczególnych państw  liczoną jako suma deficytu handlowego oraz spłat zadłużenia zagranicznego w stosunku do PKB, natomiast na osi X (tej poziomej) oznaczone są wpływy kapitałowe inne niż bezpośrednie inwestycje zagraniczne (czyli te wpływy które są najmniej pewne i trwałe), jak widzisz Polska musi pozyskać sporo finansowania z zagranicy i bardzo duża część tego finansowania pochodzi z przepływów innych niż bezpośrednie inwestycje zagraniczne:


Źrodło: Citibank

Na inny wykresie z tego samego raportu Citibank przedstawia syntetyczny indeks wrażliwości państw na kryzys w eurozonie:

Źrodło: Citibank
Można się sprzeczać z metodologią, którą przyjął Citi tworząc indeks ukazany na powyższym wykresie, ale faktem jest, że kolejny z dużych banków pisze o Polsce w kontekście podatności na kryzys.

Teraz jest już prawdopodobnie zapóźno by uniknąć działań nadzwyczajnych. Gdybyśmy cieli wydatki i lekko podnieśli podatki przed resztą Europy to mielibyśmy sporą szansę uniknąć kryzysu. Ale Tusk zrobił niewiele. Na jego konto zaliczyć można jedynie rozwiązanie emerytur pomostowych. Po za tym jednym działaniem wolał opowiadać, że nic nie może zrobić bo przeszkadza prezydent. A jak już nie było prezydenta z PiS to potem przeszkadzały wybory. Jedyne co się Tuskowi udało to rekordowe podwyższenie naszego zadłużenia, oraz uzależnienie nas w coraz większym stopniu od zagranicznych kredytodawców. W minionych 3 latach mieliśmy sporo przykładów jak taka polityka się kończy. Można było coś zrobic teraz już jest za późno. Kryzys niebawem...
 
 
W cyklu Platformiane cuda i obietnice:

Rząd redukuje zatrudnienie - 2 września 2010 - Zatrudnienie urzędników rośnie od lat. Ale jest ratunek. Rząd pracuje nad Ustawą o racjonalizacji zatrudnienia! :-) Jest to sprawdzona metoda. Rok temu, rząd też obiecywał zmniejszenie zatrudnienia w administracji o 10%.

Brawo Donald - 9 października 2010 -  Jak nazwać sytuację w kturej Donald i jego partyjni koledzy zakazali marszłów za depenalizacją marihuany oraz zakazali sprzedaży dopalaczy, ale pracują nad wliczeniem sprzedaży twardych narkotyków do Produktu Krajowego Brutto.  Każdy gram narkotyku sprzedanego przez mafię będzie gospodarczym sukcesem rządu?

Zielona wyspa na kredyt -12 sierpnia 2010 - Liberalny znaczyć winno odpowiedzialny. Bo zachowanie wolności bez odpowiedzialności jest trudnym lub niemożliwym. Niestety Donaldowa zielona wyspa jest jak dobry humor na imprezie osiągnięty zbyt dużą ilością wypitego alkoholu.
 
Kilka pytań do Donalda i kolegów - 6 sierpnia 2010 - Jeśli PO jest taka prorozwojowa, reformatorska i liberalana to ja mam kilka pytań... 
 
Liberałowie...? - 29 lipca 2010 - Podatki w Polsce obniżają socjaliści. Podwyższają je natomiast liberałowie. 

Cuda i obietnica  - 26 lipca 2010 - "Liberalna" PO pobiła rekord zwiększania zatrudnienia w administracji. Zatrudnienie urzedników w 2009 wzrosło o 10,5%!

PO oszukało młodych - 6 grudnia 2007 - Zapowiadało się dobrze. Przed wyborami PO głośno mówiła o ukróceniu emerytalnych przywilejów dla mocnych politycznie branż. Niestety po wyborach PO obiecuje górnikom i nauczycielom  utrzymanie ich przywileju do wcześniejszych emerytur. Za utrzymanie tych przywilejów zapłacą młodzi w wyższych podatkach i gorszych drogach.

 
 
]]> Kryzys to dopiero będzie - 19 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.439 2011-08-08T19:31:24Z 2011-08-09T04:15:11Z dobrowol Kryzys w UE nabrzmiewa ku rozwiązaniu

To co widzimy teraz to jeszcze nie kryzys. Prawdziwy kryzys to dopiero będzie. Na razie na całym Zachodzie zadłużenie rośnie, a w Europie urządzenia finansowe nieprzystające do postępującej integracji gospodarek krajów UE pogłębiają problemy finansowe. Jednak już widać konkretne mechanizmy nabrzmienia i wybuchu obecnego kryzysu w UE.

]]> Finansowanie państw eurozony opierało się na obietnicy pełnej wypłacalności. Do kryzysu w 2007 dawano wiarę tej obietnicy. Państwa typu Grecja czy Irlandia pożyczały po mniej więcej tym samy oprocentowaniu co Niemcy:

Źródło: Eurostat
Wierzono, że w razie problemów jedne państwa europejskie uratują inne. Ta wiara inwestorów miała sens o tyle, że europejskie banki i rynki finansowe są tak powiązane, że kryzys jednych zwiększa prawdopodobieństwo kryzysu pozostałych. Można więc było oczekiwać, że politycy europejscy będą pod dużym ciśnieniem by ratować kraje bankruty. Jednak wiara ta przechodzi do histori. A Niemcy swoimi działaniami zmierzającymi do zwiększenia dyscypliny finansowej ostatecznie wiarę tę grzebią. Rynki finansowe zaczynają żądać coraz wiekszej premi za ryzyko od bardziej ryzykownych krajów. A żądanie większych zwrotów na bardziej ryzykownych papierach rządowych uwypukla sprzeczność w  architekturze europejskich urządzeń finansowych, oraz pozwala Niemcom na razie przepychać niemieckie rozwiązania dla przyszłej architekury wspólnych urządzeń finansowych.

Europejski Bank Centralny („EBC”) daje bankom eurozony gotówkę pod zastaw obligacji rządów eurozony. Dla kilku tysięcy banków działających w eurozonie obligacje rządów stały się równoważnikiem gotówki. Ta zwiększona płynność obligacji mniejszych lub bardziej ryzykownych państw tworzy prodłużne sprzężenie zwrotne: większa płynność obligacji pozwala rządom zaciągąć większe długi, a banki dysponując większą ilością obligacji rządowych swoich krajów mogą uzyskać więcej gotówki z EBC, więc mają więcej gotówki na zakup obligacji rządowych. W ten sposób poszczególne państwa eurozony de facto drukują gotówkę, choć de jure nie mają do tego prawa. To nie mogło sie dobrze skończyć.

Na szczęście Niemcy od kilku lat szykują się do zaprowadzenia finansowego porządku w UE. Teraz na forum UE przepychają przejście od domniemanej wspólnej odpowiedzialności za dług wszystkich państw do indywidualnej odpowiedzialności poszczególnych państw za swój własny dług. Umożliwienie państwom UE drukowania gotówki dla swoich banków poprzez emisję obligacji rządowych spodowało, że państwa UE mają więcej długu, o krótszej zapadalności (teminie spłaty), a ich banki są bardziej zadłużone niż jest rozsądnym. Co prawda to umożliwienie zadłużania się było pożyteczne na krótką metę – w ostatnich kilku latach zapobiegło niewypłacalności kilku państw UE oraz dziesiątek a może i setek banków europejskich. Lecz teraz czyni wszystkich bardziej podatnymi na niemiecki dyktat, oraz zwiększa koszt uzdrowienia finansów publicznych.

Najpierw na przykładzie Greków skutecznie i słusznie zmuszono teoretycznie suwerenny kraj do ograniczenia wydatków i zwiększenia dochodów. Potem dociśnięto Irlandię. Przy okazji zademonstrowano możliwość dościskania pozostałych państw eurozony  przez instytucje unijne takie jak EBC, Eurostat i Komisję Europejską. Grecy i Irlandczycy byli przykładem, którym postraszono silniejszych Portugalczyków, Hiszpanów, Włochów i Francuzów. Silniejsze kraje UE postraszone przykładem pomniejszenia suwerenności Grecji i Irlandi wprowadzają dzis programy oszczędnościowe, a ich wyborcy nie chcąc podzielić losu Greków czy Irlandczyków godzą się na wyrzeczenia raczej potulnie.

Na razie niemieckie podejście nie tylko działa ale i ma sens. Nie można bowiem pozwalać utracjuszom żyć na koszt oszczędnych, bo grono utracjuszy będzie rosnąć a oszczędnych topnieć. Jednak niemiecki plan nowej architektury urządzeń finansowych zderzy się w najdalej okresie najbliższych 18 miesięcy z wewnętrzną sprzecznością: czym więcej państw jest zagrożonych upadłością tym większa ich siła polityczna. A wdrożenie niemieckiego porządku finansowego, jak wskazują rosnące różnice pomiędzy oprocentowaniem papierów rządów niemieckiech i innych państw, zwiększy ilość państw zagrożonych upadłością. Słowem czym bardziej niemcom uda się wdrożyć w Europie niemiecki porządek finansowy tym większa będzie koalicja przeciw niemieckiemu porządkowi finansowemu.

Ten konflikt pomiędzy oszczędną niemiecko-brytyjsko-holenderską północą, a utracjuszowskim włosko-grecko-portugalskim południem rostrzygnie się w jeden z  trzech sposobów:

(1) W planowy i uporządkowany sposób państwa eurozony umorzą od jednej trzeciej do połowy długu najbardziej zadłużonych państw (Grecja, Irlandia, Portugalia), oraz dokapitalizują swoje banki i firmy ubezpieczniowe, które stracą na umorzeniu zadłużenia pieniędzmi swoich podatników.

(2) Niemcy przestaną kredytować państwa bankruty strefy Euro poprzez system rozliczeń między bankami centralnymi, lub państwa bankruty odmówią realizacji swoich zobowiązań.

(3) Państwa zagrożone upadłością przejmą władzę w EBC i przy słabnącym oporze niemieckim dodrukują tyle Euro ile będzie konieczne, by pokryć ich zobowiązania,


Rozwiązanie (1) czyli planowa i uporządkowana restrukturyzacja długów jest najmniej kosztownym oraz najmniej prawdopodobny rozwiązaniem. W tym wariancie koszty zmniejszenia długu są najbardziej widoczne. Wątpię, by politycy zwłaszcza politycy niemieccy i francuscy odważyli się powiedzieć swoim wyborcom po pierwsze darujemy utracjuszom część długu, a po drugie sięgniemy po pieniądze podatników, by pokryć powstałą w ten sposób dziurę w bilansach naszych rodzimych instytucji finansowych.

Rozwiązanie (2) oznacza koniec eurozony. Dziś wypływ pieniędzy z banków greckich i irlandzkich jest finansowany systemem rozliczeń eurozony o nazwie Target 2.  EBC przez Target 2 rozlicza przepływy pomiędzy krajami eurozony. Gdy pieniądze wypływają z banków greckich i irlandzkich do banków niemieckich to grecki i irlandzki bank centralny mają rosnący dług wobec niemieckiego banku centralnego. A pieniędze te wypływają z Grecji i Irlandii nie tylko ze względu na deficyt handlowy, ale również ze względu na ucieczkę pieniędzy z banków greckich i irlandzkich. Target 2 w teorii miał służyć rozliczeniu przepływów pomiędzy krajami eurozony. W przypadku niezbilansowania przepływów centralne banki irlandzkie i greckie mogą w teorii sprzedać wartościowe aktywa, by spłacić Niemców. Ale w praktyce ze względu na szybko narastające niezbilansowanie tych przepływów, oraz brak wystarczających aktywów w bankach centralnych Grecji i Irlandii system rozliczeń Target 2 stał się ukrytym przed wyborcami i podatnikami sposobem finansowania krajów bankrutów (dodatnie słupki w niebieskim kolorze oznaczają roszczenia, a ujemne słupki w czerwononym kolorze zobowiązania):


Źrodło: Hans-Werner Sinn, Timo Wollmershäuser, “Target Loans, Current Account Balances and Capital Flows: The ECB’s Rescue Facility”, CESifo Working Paper No. 3500

Jednak któregoś dnia Niemcy mogą uznać, że udzieli bankrutom za dużo ukrytego finansowania, lub bankruci mogą odmówić spłaty zadłużenia. Wtedy eurozona przestanie istnieć. Euro w banku irlandzkim czy greckim, nie będą w pełni wymienialne na Euro w banku niemieckim. Tu właśnie kryje się słabość niemieckiej pozycji przetargowej. Mogą pchać resztę eurozony w kierunku wybranej przez siebie architektury wspólnych urządzeń finansowych, ale tylko do punktu w którym realnym stanie się koniec eurozony. Bowiem to Niemcy niesamowicie korzystają na istnieniu Euro.  Euro jest walutą słabszą niż była by Deutschmarka. Niemiecki eksport korzysta na słabości Euro. Mając tę samą walutę co grecy i irlandczycy niemcom opłaca się eksportować nie  tylko do reszty Europy, ale również do reszty świata. Koniec słabego Euro, oraz powrót silnej Deutschmarki oznaczają sporą wieloletnią recesję w Niemczech.

Jak mawiał Sherlock, gdy wyeliminowałeś rozwiązania niemożliwe te które pozostało jakkolwiek nieprawdopodobne jest jedynym możliwym. Gdy wzrosną liczba i siła potencjalnych państw bankrutów, a Niemcy staną oko w oko z możliwością rozpadu Eurozony najbardziej prawdopodobny wyjściem stanie się dodruk Euro – a ściślej rzecz biorąc wykup na ogromną skalę obligacji państw eurozony za nowo drukowane Euro, oraz dostarczanie przez system rozliczeń Target 2 coraz większej ilości finansowania dla państw eurozony mających deficyt płatności. Już dziś w EBC państwa zagrożone upadłością stanowią wiekszość. Pod koniec tego roku w radzie EBC przedstawiciele państw zagrożonych upadłością przejmą większość. Oczekuj sporego zwiększania podaży Euro na koniec tego roku, lub w pierwszej połowie przyszłego...
 

Inne wpisy w cyklu "Kryzys to dopiero będzie":

Ameryka jakoś sobie radzi - 23 maja 2011 - Ameryka  od której w 2007 zaczął się obecny kryzys finansowy powoli wydaje się wychodzić z kłopotów. Robi to dzięki dotacjom od sektora gospodarstw domowych do sektora finansowego. Jest to bolesne, niesprawiedliwe, skuteczne i ryzykowne.

Jak postrzegają Polskę inwestorzy zagraniczni?  - 25 luty 2011 -  Dane z wycen CDS ilustrują, że inwestorzy postrzegają nas jako relatywnie bezpieczny kraj. Czy to oznacza, że stać nas na podwójne becikowe, podwyżki dla nauczycieli, dodatkowe urzędnicze etaty dla znajomych,  wzrost przedwyborczych wydatków, oraz trzeci z kolei rok rekordowych deficytów budżetowych? Czy też, że mamy ostatnią chwilę by stać się gospodarnymi?

A teraz Irlandia... - 23 stycznia 2011 - Irlandia poczyniała kolejny krok do niewypłacalności. Próba zwolnienia kilku ministrow skończyła się ogłoszeniem wyborów. A na razie podobnie jak u Greków trwa panika bankowa, depozytariusze wyciągają swoje pieniądze z Irlandzkich banków.

Bracia Grecy coraz bliżej przepaści... - 5 stycznia 2010 - Wieszczenie kryzysu jest tak modne, że spowszedniało. Aż kusi by szukać  pozytwów.  Niestety  na razie Grecy pomimo całkiem poważnych prób reform, kroczek po kroczku są coraz  bliżej niewypłacalności.

Irlandia nie spłaci długu - 2 grudnia 2010 -  UE problem nadmiernego zadłużenia Irlandii planuje rozwiązać za pomocą dodatkowego długu.  Dług Irlandi jest tak duży, że nie jest możliwy do spłacenia. Na skutek planów UE dług publiczny Irlandi ma się zwiększyć do 150% PKB! Irlandczycy przez najbliższe lata mają corocznie przekazywać właścicielom obligacji  10% swojego dochodu narodowego. Sorry, tak nie będzie.

Banki irlandzkie są niewypłacalne - 18 listopada 2010 - Od kilkunastu miesięcy w finansowaniu irlandzkich banków spadał udział obligacji banków kupowanych przez prywatnych inwestorów, a rósł udział pożyczek z banków centralnych strefy Euro.

Irlandia negocjuje - 16 listopada 2010 - Rząd Irlandii naciska na UE, by ta obniżyła koszty finansowania irlandzkich banków. A UE naciska na Irlandię by wzieła pomoc z UE. Przed nami kilka ciekawych tygodni.

Oficjalnie wszystko pod kontrolą... - 2 listopada 2010 - Państwa UE gorączkowo negocjują jak pokryć koszty niewypłacalności państw strefy Euro. Rozmowy na czasie, bo od kilku tygodni do grona państw Europy Zachodniej, kture płacą za przywilej pożyczania więcej niż Polska dołączyły Portugalia i Irlandia

Zgodnie z zapowiedzią kryzys nadchodzi... - 1 września 2010 - Jak na razie mamy juz spowolniony wzrost i wyższe zadłużenie. Rosnące zadłużenie zwiększa ryzyko niewypłacalności państw. Nie powiem wam które państwo i kiedy. Ale obstawiam, że Grecja będzie niewypłacalna w przeciągu 18-24 miesięcy.

Grek i Polak dwa bratanki. - 23 sierpnia 2010 - Niewypłacalność Grecji to tylko kwestia czasu. Grecy wyciągają pieniądze z greckich banków. Dziurę w bilansach greckich banków na razie zasypuje grecki bank centralny i Unia.

Stymulowanie popytu, kontra uniknięcie niewypłacalności - 2 lipca 2010 - Stymulować, czy oszczędzać? Oszczędza, zwłaszcza, gdy jużjesteśmy zadłużeni.

Grecka lekcja dla Polski - 11 maja 2010 - Brak samoograniczenia konsumpcji w latach 70ych, pogłębienie nierozsądnej polityki gospodarczej na początku lat 80ych, oraz kryzys w 2010 świadczą o tym, że długo można żyć ponad stan za pieniądze innych. Ale powrót do rzeczywistości choć może zająć długo, bo w wypadku Grecji jakieś 40 lat jest nieunikniony. A  gdy już nadejdzie jest bardzo bolesny.

Grecja i tak zbankrutuje  - 3 maja 2010 - Zwiększenie pomocy dla Grecji z 45 miliardów do 100 miliardów Euro nie uratuje Greków. 

Grecja ogłosi niewypłacalność w 2011 lub 2012. -  8 kwietnia 2010 - W tym roku Grecy będą udawać, że obcinają wydatki, podwyższają podatki i likwidują przywileje różnych grup zawodowych i branżowych. A Unia Europejska i Międzynarodowy Fundusz Walutowy będą udawać, że pomagają Grekom.

Banki polskie gotowe na kryzys na 3+  - 1 kwietnia 2010 -  Banki odnotowują największy od pięciu lat poziom należności zagrożonych, które to należności w okresie od 2008 podwoiły się. Kolejne uderzenie w naszą gospodarkę przez wydarzenie zagraniczne będzie dla banków niebezpieczne.

Kryzysy finansowe chodzą stadami.  - 8 lutego 2010 - Grecja jest tylko ostrzeżeniem przed czasami, które nadchodzą. W przeszłości recesja spowodowana masowymi bankructwami instytutcji finansowych doprowadzała zazwyczaj w przeciętnie trzy  lata do ponad przeciętnej ilości bankructw państw.

Nie wiem co będzie w Polsce - 4 stycznia 2010 - Nie wiem co będzie w Polsce. Bo nie wiem jak zostanie ulokowana strata z ostatniego kryzysu. Wiem, natomiast że rządy państw rozwiniętych mają kurczące się możliwości uśmierzania dolegliwości kryzysu przy pomocy dalszego zadłużania się. Coraz więcej przemawia za tym, że sięgną po inflację...

Kryzys to dopiero będzie - 22 października 2009 - Kryzysik minął. A kryzys to dopiero będzie. Rządy państw rozwiniętych uśmierzyły dolegliwość recesji zasypując rynek pieniędzmi. Ale nie rozwiązały źródła problemu, czyli nadmiernej konsumpcji na kredyt  i nieudacznych regulacji systemu bankowego.

Wpisy w cyklu "Lekcje z Krysysiku":

Cisza przed burzą...  - 10 sierpnia 2009 - W naszej gospodarce jest trochę skromniej niż w latach uprzednich, ale obyło się bez wielkiego załamania. Jeśli uda się sztuczne pompowanie konsumpcji na zachodzie to mamy z 2-4 lata ciszy na uporządkowanie naszej gospodarki, oraz prywatnych finansów. 

Obciąć wydatki, podnieść podatki  i spłacać zadłużenie - 29 czerwca 2009 - Zamiast zapowiadanego końca kapitalizmu, mamy koniec tworzonej na kredyt iluzji zamożności welfare state.  Złota era sektora publicznego dobiega końca. Jeśli nie chcemy, by nasz sektor publiczny pociągnął Polskę na dno trzeba obniżać wydatki i podnosić podatki. 

Po pierwsze prewencja  - 4 czerwca 2009 - Skutki recesji należy łagodzić zanim się ona zacznie. Przede wszystkim gromadząc oszczędności publiczne, które można w recesji wydać, by zastąpić spadek wydatków prywatnych.

Trzymał Kozak Tatarzyna, a Tatarzyn za łeb trzyma - 7 maja 2009 - Wciągnięcie banków zachodnich do Polski spowodowało, że stabilność tych banków, a więc i gospodarek z których pochodzą zależy od rozwoju sytuacji w Polsce.  Po opanowaniu kryzysiku będzie delewarowanie - 30 kwietnia 2009 - Kryzys to dopiero będzie.

Polska zeszła ze ścieżki szybkiego rozwoju gospodarczego - 22 kwietnia 2009 

Wpisy w serii "Dekada Niepewności":

Polska - złote ćwierćwiecze?  - 18 czerwca 2009 Jeśli nie spieprzymy naszej szansy to przed Polską ekonomiczne ćwierćwiecze, które będzie najlepsze od kiluset lat. Mamy niezłą pozycję startową by być najbardziej dynamiczną gospodarką Europy.  Jak na warunki europejskie nasza gospodarka jest co prawda średnio mocno przeregulowana, ale za to średnio lekko zadłużona.

USA - likwidacja zadłużenia poprzez niewypłacalność i inflację.  - 15 czerwca 2009 -- Będzie powtórka z lat 70-ych wysoka inflacja i niski wzrost, czyli stagflacja.

Fiskalne możliwości i inflacyjne konsekwencje - 12 maja 2009 -  „Walczenie” z kryzysikiem za pomocą wydawania pieniędzy, których się nie posiada jest najlepszym sposobem na wywołanie kryzysu niewypłacalności państw oraz powrotu wysokiej inflacji znanej z przełomu lat 70-ych i 80-y

Co zrobią Chińczycy z dolarem? - 4 maja 2009 - Wartość dolara zależy od tego jak się zachowają chińczycy. Ameryka nie może na chińczyków za bardzo naciskać, bo ci zdewalują im dolara. Ale Chińczycy skorzystają z tej bronii w ostateczności bo sami bardzo dużo stracą.

Kryzys jako międzynarodowa przepychanka polityczna  - 30 marca 2009 - Każdy kryzys nadmiernego zadłużenia rozwiązuje się dzieląc stratę z niespłaconych długów pomiędzy kredytodawców i kredytobiorców. Jednak nie ma tu prostej matematyki. Siła jednych i drugich wzajemnie na siebie oddziaływuje, by ustalić ile długów się umorzy, ile spłaci i kiedy.

Po kryzysiku dekada niepewności -  12 marca 2009 - Kryzys to dopiero będzie. Czytaj by się dowiedzieć dlaczego.


Inne wpisy w tym temacie:

Kto jest winieni recesji  -- 24 stycznia 2009    


 
]]> JOW - 3 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.438 2011-07-31T18:19:26Z 2011-08-01T02:23:15Z dobrowol Wybory większościowe teoretycznie powinny skutkować ograniczniem socjalu dla szerokich grup społecznych a promować transfery dla małych grup regionalnych oraz dać wyborcom lepszą kontrolę nad zachowaniem posłów. W najnowszym American Economic Journal (sierpień 2011) Gagliarducci, Nannicini,  Naticchioni dają nowatorskie empiryczne potwierdzenie tego założenia.]]> Większość jeśli nie wszystkie opracowania na temat społeczno-gospodarczych skutków wprowadzenia jednomandatowych okręgów wyborczych („JOW”) porównują zachowania polityków w państwach z ordynacjami większościowym oraz mniejszościowymi. Porównanie zachowań polityków w różnych krajach z różnymi ordynacjami rodzi ryzyko mieszania skutków z przyczynami. Zachowania polityków są wypadkową wielu czynników. Politycy w danym kraju mogą się zachowywac w określony sposób ze względu na ordynację wyborczą lub na inne krajowe przyczyny.

Innym sposobem jest porówannie zachowań polityków w tym samym kraju. Niektóre kraje mają mieszane ordynacje wyborcze, gdzie część posłów jest wybierana w okręgach jednomandatowych, a część z list partyjnych w wyborach proporcjonalnych. Niestety porównanie zachowań posłów wybieranych w ordynacji mieszanej też nie da dobrego porównania skuktów wprowadzenia JOW. Kandydacia na posłów wybierający start w okręgach większościowych mogą być po prostu innym ludźmi niż ci wybierający start z list partyjnych. Ci pierwsi mogą na przykład częściej być lokalnymi przedsiębiorcami, a ci drudzy partyjnymi apartczykami.

Na szczęście ordynacja wyborcza we Włoszech w latach 1994-2006 zawierała unikalne rozwiązania, które tworzyły swoisty eksperyment naturalny zazwyczaj niedostępny w naukach społecznych. W tym czasie funkcjonowała we Włoszech ordynacja mieszana,  w której 75% miejsc obsadzanych było w okręgach jednomandatowych, a 25% w ordynacji proporcjonalnej. Co ważne kandydaci mogli startować równocześnie zarówno w JOW jak i w dużym okręgu z listy partyjnej. Ale w wypadku wygranej w obydwu wyścigach musieli wybrać się do parlamentu z okręgu większościowego.  W przypadku kandydatów startujących zarówno w okręgo jednomandatowym, oraz z listy partyjnej w tych wyścigach wyborczych, w których wynik był rostrzygnięty niewielką różnicą głosów wejście do parlamentu w jeden lub drugi sposób zawiera element losowy, który czyni ich późniejsze zachowania jako posłów bardziej miarodajnymi dla oceny systemów wyborczych.

Co zatem ustalili Gagliarducci, Nannicini,  Naticchioni? Wybranie posła w okręgu większościowym podwaja liczbę ustaw zgłaszanych przez posła których działanie jest nakierowane na region wyboru posła, oraz zmniejsza nieusprawiedliwione nieobecności podczas głosowań o jedną trzecią. Lepszego metodologicznie potwierdzenia teoretycznych korzyści z JOW nie ma i nie będzie...
 
 
Inne wpisy o Jednomandatowych Okregach Wyborczych:

Mniej socjalu dzieki JOW  - 31 marca 2010 – W JOW teoretycznie o zwycięstwie decyduje  mała liczba niezdecydowanych okręgów wyborczych, co powinno oznaczać że w systemie JOW politycy będą tworzyli transfery dla konkrętnych grup regionalnych, a nie transfery dla dużych grup społecznych. Milesi-Ferretti, Perotti i Rostagno empirycznie pokazują, że rzeczywiście w krajach gdzie funkcjonują JOW na wydatki publiczne składają się raczej zakupy konkretnych dóbr i usług. Dzieje się tak, bo wydatki te jest łatwiej adresować do poszczególnych regionów, niż programy transferów do szerokich grup społecznych.

Dziesięć skutków wprowadzenia JOW - 11 listopada 2007 – W 10 punktach co nas czeka gdy wprowadzimy Jednomandatowe Okręgi Wyborcze.

Mój głos za JOW - 23 września 2007 – Namawiam do oddania głosu nieważnego. Chcą nasze głosy? To niech załatwią nam jednomandatowe okręgi wyborcze. W innym razie niech nie liczą, że moim głosem zdobędą władzę, ministerstwa, miejsca  w radach nadzorczych, oraz prawo do codziennego ględzenia z telewizora. -- z perspektywy czasu bojkot wyborów przez zwolenników JOW to był dobry pomysł, ale kiepsko wprowadzony, gdy uda się zmobilizować kilkaset tysięcy ludzi do oddania głosu nieważnego z dopiskiem żądającym JOW pomysł będzie dobry, oraz dobrze wprowadzony...

Równowaga w republice - (Im)posybilizm konstytucyjny  - 25 kwietnia 2007 - W USA konstytucja konkretnie opisuje jak, kiedy i w jakiej liczbie wybierani są reprezentanci i senatorowie. W polskiej konstytucji (artykuł 96) wybory do sejmu są opisane  supełkiem przymiotników (powszechne, równe, bezpośrednie, i proporcjonalne), który wymaga interpretacji. W rezultacie przed każdymi wyborami mamy nową ordynację wyborczą.

Równowaga sił w republice – 13 stycznia 2007 - Pod czystą ordynacją proporcjonalną zebranie większości koniecznej do rządzenia wymaga uzyskania poparcia posłów reprezentujących 50% + 1 głosów. W takim systemie politycznym każdy rząd będzie musiał mieć poparcie grup żyjących na koszt podatników. Natomiast do stworzenia rządu w wyniku wyborów przeprowadzanych w jednomandatowych okręgach wyborczych wystarczy trochę ponad 25% głosów, bowiem wystarczy uzyskanie niewiele ponad połowy głosów w połowie okręgów.

]]> Polska to nie kraj dla młodych - 7 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.437 2011-07-28T20:50:20Z 2011-07-29T05:47:40Z dobrowol Dziś pod tytułem "Polska. To nie kraj dla młodych"  ;-) ukazał się w Dzienniku Gazeta Prawna bardzo bogaty w dane i informacje artykuł o dyskryminacji młodych Polaków za pośrednictwem budżetu państwa. Coś się zmienia. Temat gospodarczego konfliktu pokoleń coraz częściej trafia na łamy i ekrany głównych mediów w kontekście prawdy jeszcze walczącej o swoje miejsce, ale jednak prawdy.
]]> Nie zawsze tak było. Gdy 1 czerwca 2006 opublikowałem w Instytucie Sobieskiego raport p/t  „Starsi Polacy żyją na koszt młodszych Polaków - zarys zjawiska. Kto płaci za starzenie się społeczeństwa i marnotrawstwo PRL" to spotkały mnie gromy nawet w gronie Instytutu. Nie było dyskusji z tezami, tylko zarzucanie różnych bzdur, a zwłaszcza jakiś złych intencji. Głównym argumentem przeciw była nieprawda w postaci: "przecież ja już odłożyłam na swoją emeryturę w ZUS". Widziałem, że nawet prezes Instytut, który wspierał mnie przy pisaniu tekstu miał wątpliwości czy dobrze zrobiliśmy tekst publikując.

Zmieniłem taktykę i 28 lipca 2006 dałem w Gazecie Wyborczej razem z kolegami Antczakiem i Petru artykuł p/t "Najgorzej mają młodzi". Nasza teza, iż konflikt pokoleń jest faktem, starsi żyją na koszt młodych, a socjologowie piszący kolejne teksty o braku konfliktu pokoleń (bo młodzi niby mają te same wartości co starzy) uprawiają chciejstwo została pomninięta milczeniem. Przez 3 kolejne lata dawałem podobne teksty w bardziej niszowych publikacjach. I nic. Żadnej debaty.

Dopiero we wrześniu 2009, gdy opublikowałem w Instytucie Sobieskiego raport o prawdziwym poziomie zadłużenia Polski uwzględniającym zobowiązania emerytalne i szacujący łączny dług publiczny w wysokości ponad 220% PKB a nie 50% PKB kilka osób odniosło się merytorycznie. Ale było jeszcze sporo emocji, a kilku głąbów z tytułem profesora twierdziło, że nie wiem o czym pisze -- sorry, koledzy z Instytut Sobieskiego nie pozwolili mi upublicznić nazwisk tych głąbów :-( .

Na początku października 2009 we Wprost dałem artykuł p/t  "Rolowanie młodych"  te same tezy i podobne dane co uprzednie, ale tym razem było trochę oddzwięku w mediach elektronicznych. Może pomógł zasięg i format popularnego tygodnika. Nie wiem. Lecz gdy parę dni później w Gazecie Wyborczej przeczytałem wywiad z Janem Rutkowskim p/t "Nasze Dzieci Nie Udzwigną Tego Długu"  -  w kórym ktoś z establishementu jasno i dobitnie mowi jak poważny problem mamy z pokryciem kosztów starzenia się społeczenstwa, oraz nazywa to zjawisko otwarcie konfliktem pokoleń zrozumiałem, że przekraczamy stopień świadomości konieczny do zrozumienia wyzwania które przed nami. A gdy w maju 2011 dałem w fundacji Batorego wystąpienie o gospodarczym konflikcie pokoleń w ramach debaty o konflikcie pokoleń pojąłem, że teza o gospodarczym konflikcie pokoleń przegrywanym przez młodych zyskała status dopuszczalnej w obiegu publicznym. Przy okazji po zamieszczeniu na blogu zapisu mojej wypowiedzi z Batorego odnotowałem po raz pierwszy w kilkuletniej historii bloga ponad 20 tys gości w jeden dzień.

Teraz twierdzenie o gospodarczym konflikcie pokoleń ma już status prawdy, co prawda prawdy kontestowanej, prawdy która broni się argumentami przed zarzutami emocjonalnymi, ale jednak prawdy. Co teraz? Co dalej można zrobić? 

Następny krok to spowodować, by nasze państwo oficjalnie i regularnie liczyło  cały swój dług. Wąska miara długu publicznego stosowana obecnie miała uzasadnie w XIX i na początku XX wieku gdy państwo kupowało głównie drogi, mosty, armaty i czołgi. Zobowiązania, które powstawały w spośób widoczny i były szybko realizowane. Lecz dziś gdy, budżet jest w coraz większym stopniu wielką firmą emerytalną transferującą pieniądze od pokoleń młodszych do pokoleń starszych w sposób niewidoczny dla ogółu dług państwa trzeba liczyć z uwzględnieniem zobowiązań emerytalnych. Bo nie może być tak, że gdy politycy uchwalają wcześniejsze emerytury dla górników na koszt podatników warte około 70 miliardów złotych to oficjalny dług państwa nie wzrośnie nawet o 1 grosz!

W sześć lat udało się gospodarczy konflikt pokoleń uczynić prawdą tolerowaną w obiegu publicznym. Mam nadzieję, że w sześć lat uda się spowodować, że Polska oficjalnie będzie liczyć cały swój dług.

 

Inne wpisy z cyklu Polska to nie jest kraj dla młodych:

Komentarz do wypowiedzi socjologów z debat w Fundacji Batorego - 3 czerwca 2011 -  Socjologowie, jak to socjologowie unikali słowa konflikt pokoleń...

Młodzi(?) jako problem i wyzwanie - 1 czerwca 2011 - Spisane z pamięci moje wystąpienie na debacie Fundacji Batorego o tym dziwnym tytule. Ponoć tytuł miał być bardziej radykalny, coś o konflikcie międzypokoleniowym, ale został stonowany przez organizatorów...

Czynniki oficjalne już się zgadzają - 30 grudnia 2010 - Od kilku lat piszę o tym, że budżet służy do polepszania stopy życia starszych wyborców na koszt młodych i nienarodzonych obywateli. Kiedyś spotykały mnie za to gromy. Dziś zgadzają się z tym twierdzeniem nawet czynniki oficjalne.

Młodzi polscy emeryci - 8 lipca 2010 - Ci leniwi Grecy pracują ponad dwa lat dłużej niż Polacy. Przeciętny Grek idzie na emeryturę w wieku 61,4 lat. A przeciętny Polak idzie na emeryturę mając zaledwie 59,3 lata. Więc kto tu jest leniem?

Polska jest nabardziej hojnym  dla emerytów państwem UE  - 19 października 2009 - Polacy to młode społeczeństwo, ale państwo Polskie wydaje bardzo dużo pieniędzy na emerytury. Ale za to Polska ma szóste największe wydatki na emerytury w stosunku do PKB.

Polska to nie jest kraj dla młodych - 27 listopada 2008 - Młodzi Polacy płacą więcej na emrytury i są  częściej bezrobotni niż ich europejscy równieśnicy.

PO oszukało młodych - 6 grudnia 2007 - Zapowiadało się dobrze. Przed wyborami PO głośno mówiła o ukróceniu emerytalnych przywilejów dla mocnych politycznie branż. Niestety po wyborach PO obiecuje górnikom i nauczycielom  utrzymanie ich przywileju do wcześniejszych emerytur. Za utrzymanie tych przywilejów zapłacą młodzi w wyższych podatkach i gorszych drogach.



Tekstu o rolowaniu młodych:

"Rolowanie młodych", Paweł Dobrowolski, Wprost Numer: 41/2009 (1394) -- O gospodarczym konflikcie pokoleń

"Prosimy o sprawiedliwsze rozłożenie ciężarów starzenia się społeczeństwa", Paweł Dobrowolski, www.liberte.pl, pazdziernik 2008

"Jak zapobiec konfliktowi pokoleń w Polsce?", Rafal Antczak, Paweł Dobrowolski, rozdział w "W poszukiwaniu kompasu dla Polski" red. Jan Szomburg, str 159-167, IBnGR, 2007.

"Najgorzej mają młodzi", Rafał Antczak, Paweł Dobrowolski, Ryszard Petru, Gazeta Wyborcza, 28 lipca 2006; pod linkiem wersja tekstu, którą posłaliśmy do redakcji - ukazał się z drobnymi zmianami.

„Starsi Polacy żyją na koszt młodszych Polaków - zarys zjawiska. Kto płaci za starzenie się społeczeństwa i marnotrawstwo PRL" Paweł Dobrowolski, Instytut Sobieskiego, Warszawa, 1 czerwca 2006 

 

]]> Europa! Ale jaka? - 10 tag:dobrowol.org,2011:/blog//1.436 2011-07-22T11:02:29Z 2011-07-22T18:54:51Z dobrowol Za mało, za późno.

Nie obniżyli długu w stopniu gwarantującym wypłacalność. Nie ustanowili wspólnego modelu gospodarczego Europy. Komunikat wydany po wczorajszym posiedzeniu państw eurozony radzących nad ratunkiem zawiera zaledwie optymistyczne ogólniki. Uspokoją sytuację tylko na chwilę. A kryzys to dopiero będzie! Bowiem, kryzys w Europie skończy się dopiero, gdy spełnione będą dwa warunki. Po pierwsze wybierzemy jeden model gospodarczy dla wspólnego obszaru walutowego. Po drugie zmniejszymy zadłużenie.

 

]]> W świecie zachodnim narasta kryzys nadmiernego zadłużenia. W Europie nabrzmiewa jeszcze kryzys niespójnych urządzeń gospodarczych.  Od lat 70ych ubiegłego wieku na całym zachodzie rośnie zadłużenie.  Politycy robią dobrze pokoleniu powojennego wyżu demograficznego na koszt przyszłych pokoleń. Rosnący dług państw zachodu jest tylko objawem nieumiejętności opanowania kosztu starzenia się społeczeństw. Dziadku, babciu chcecie kilkanaście lat życia na koszt podatników, plazmę na ścianie i egzotyczne owoce w zimie?  Sorry, przypomnijcie sobie jak po wojnie wasi rodzice pracowali całe życie, a w ogródku chodowaliście latem warzywa, by mieć przetwory na zimę. Aha, nie chcecie? To wnusio będzie po was długi spłacał całe życie, a sam na pewno nie będzie miał przywileju długiej emerytury na koszt innych z którego wy obecnie korzystacie.

W Europie kryzys jest jeszce pogłębiony przez niespójne instytucje gospodarcze. Politycy w całej Europie, jak to politycy wszędzie, często obiecują więcej niż mogą sfinansować z podatków. Ale mamy w Europie różne tradycje radzenia sobie z nadmiernie kosztownymi obietnicam. Na południu Europy, gdy politycy nie mogą sfinansować swoich obietnic opodatkowują obywateli ukrytym podatkiem inflacyjnym. Drukują pieniądze i inflacja zjada dochody obywatli. To co dali jedną ręką zabierają drugą. Nikogo to nie dziwi i za bardzo nie oburza. Bo na południ obywatele oszukują państwo, a państwo oszukuje obywateli.

Na północy wygląda to trochę inaczej. Politycy są mniej skłonni dawać ekstrawaganckie obietnice. A gdy jednak koszt obietnic pomimo większego rozsądku i uczciwości zaczyna przekraczać zdolności finansowe państwa to politycy są w stanie wyezgekwować cięcia wydatków, podnoszenie podatków, oraz dyscyplinę płacową. Pamiętacie Maggy Thatcher? Widzieliście jak przez ostanie 10 lat Niemcy utrzymali wzrost płac poniżej wzrostu gospodarczego. Nie do końca wiadomo dlaczego tak jest. Modne obecnie teorie ekonomiczne mówią o dziedzictwie obcego władztwa na południu, co sprzyjało wytworzeniu software mentalnego wdrażającego kolejne pokolenia obywateli do oszukiwania władzy.

Niestety te urocze odmienności kulturowe w radzeniu sobie z tendencją do nadmiernych wydatków już nie są możliwe. Większość Europy ma wspólną walutę. Ooops! Wymusza to albo jedną, albo drugą metodę koordynowania obietnic polityków, oczekiwań wyborców, oraz ich finansowych skutków. Albo Grecy staną się jak Niemcy, albo Niemcy staną się jak Grecy.

Na razie politycy udają, że we wspólnym państwie Europa Grecy mogą pozostać grekami, a Niemcy niemcami. Nie da się. Na przełomie XVIII i XIX wieku próbowali tej sztuczki Amerykanie. W jednym obaszarze gospodarczym mieli rolnicze południe i przemysłową północ. Ten kompromis udało się utrzymać od rewolucji amerykańskiej (1775–1783) do wojny secesyjnej (1861–1865). Czyli całkiem długo. Potem już było tak jak chciała północ: wysokie cła na import zagranicznych produktów przemysłowych, oraz zniesienie niewolnictwa przydatnego do obrabiania urodzajnych ziem głębokiego południa USA.

W Europie jesteśmy jeszcze na etapie udwania, że kompromis jest możliwy. Żadna strona nie jest gotowa na zawalczenie o naturalny dla niej model gospodarczy. Nie wiem jak długo nasi władcy będę w stanie ogłaszać kolejne pakiety pomocowe, które „uratowały” i „rozwiązały”. Tylko by za kilka miesięcy znowu ratować i rozwiązywac. Ale wiem, że kryzys w Europie skończy się dopiero, gdy spełnione zostaną dwa warunki. Po pierwsze wybierzemy jeden model gospodarczy dla wspólnego obszaru walutowego. Po drugie zmniejszymy zadłużenie państw i obywateli.
 
 
 

W cyklu "Europa! Ale jaka?":

Uratujmy Grecję pozwólmy jej zbankrutować - 22 czerwca 2011 - Pięć powodów dla których eurosocjaliści na siłę ratujący Grecję błądzą.

Apolitycznie polityczny Europejski Bank Centralny - 18 kwietnia 2011 - Apolityczny Europejski Bank Centralny podejmuje polityczne decyzje o tym, które kraje uratować i jakim kosztem. Polityczne działania ze strony apolitycznego ponoć EBC tworzą ogromny potencjał do europejskiej awantury. Jeśli chcemy ratować na koszt europejskich obywateli wzajemnie powiązane instytucje to trzeba obywatelom o tym powiedzieć, zamiast chyłkiem podejmować polityczne decyzje przez instytucje nie powołane do tych celów.

Polska nie potrzebuje europejskiego nadzoru bankowego - 18 luty 2011 - Komisja Europejska dąży do stworzenia europejskiego nadzoru bankowego. Nadzór taki nie istnieje obecnie, gdyż ratowanie banków wymaga pieniędzy podatników. A w UE pieniędzmi podatników władne są póki co dysponować państwa członkowskie. Komisja jednak działa.

Protestanci, kontra południowcy - 1 lutego 2009 - Jeżeli przy okazji  sfinansowania Greków zostaną weymitowane obligacje UE, za które solidarnie odpowiadać będą wszystkie państwa UE, lub strefy Euro to w postaci posiadaczy tych obligacji zostanie stworzona silna grupa interesów zainteresowana istnieniem UE, oraz wzmocniona zostanie rola władz centralnych UE, które będą decydowac o tym na jakie cele będą w przyszłości emitowane kolejne obligacje, i jak w UE rozkładał się będzie ciężar spłaty tych obligacji.

Co zrobić z państwem bankrutem w UE? - 25 czerwca 2009 - Wartość waluty papierowej zawsze zależy od wypłacalności państwa emitującego tę walutę. Jednak gdy walutę emituje grupa suwerennych państw sytuacja się ciut komplilkuje. Euro jest walutą zarówno oszczędnych Niemców, jak i nieodpowiedzialnych Greków.

Nein! Nie będziemy utrzymywać całej Europy - 25 czerwca 2009 - Niemcy zmienili konstytucję.  Zmiana germańskiej konstytucji tylko i aż ograniczyła możliwość pożyczania przez władze publiczne. Spowoduje to większe ciśnienie w Europie. Co zrobić jeśli zbankrutuje któryś kraj? Do Niemców nie polecimy po pieniążki, bo właśnie  sprytnie związali sobie ręce.

Igrzyska dla ludu - 18 czerwca 2009 - Zamiast załatwić konkrety typu, by nasi rolnicy dostawali tyle samo dotacji co ich unijni koledzy nasze władze walczą (a jakże!) o prestiż i mgliste wpływy.

Francuzi chcą zharmonizować podatki  - 28 maja 2009 - A cóż innego można od nich oczekiwać?

Europa! Ale jaka? - 27 czerwca 2007 - Państwo europejskie powstaje na naszych oczach. Jednym istotnym pytaniem jest jakim państwem będzie są możliwe dwa różne modele: neoliberalny oparty o wolny rynek i silne kraje oraz neoetatystyczny oparty o dużą rolę państwa i centralizację władzy europejskiej.

]]>